شنبه, ۰۴ آذر ۱۳۹۶
آخرین خبر با عنوان ، انتخابات باشگاه جوانان زرتشتی مریم اباد انجام شد در 5 دقیقه قبل منتشر شده است .
»   علمی  »   مریم میرزاخانی در گفتگو با گاردین: هر چه بیشتر به ریاضیات می پردازم، بیشتر هیجان زده می شوم
431 بازدید
۲۵ تیر ۱۳۹۶ , ساعت ۱۴:۰۲
مریم میرزاخانی در گفتگو با گاردین: هر چه بیشتر به ریاضیات می پردازم، بیشتر هیجان زده می شوم

مریم میرزاخانی در گفتگو با گاردین: هر چه بیشتر به ریاضیات می پردازم، بیشتر هیجان زده می شوم

پس از دریافت جایزه فیلدز، نشریات مختلف جهان از جمله نشریه بریتانیایی گاردین، با مریم میرزاخانی به گفتگو پرداختند. متن این گفتگو که ۱۳ آگوست ۲۰۱۴ منتشر شده است را در ادامه می خوانید:[۱]

مریم میرزاخانی، نخستین زنی شد که مدال فیلدز، پر افتخارترین جایزه در ریاضیات را برد. میرزاخانی، ۳۷ ساله اصلیت ایرانی دارد و دکتری خود را در سال ۲۰۰۴ از دانشگاه هاروارد دریافت کرد. تز دکترای او نشان داد که چگونه حجم های Weil-Petersson در فضاهای پیمانه ای که توسط سطوح ریمان مرزبندی شده اند را حساب کنیم. علایق پژوهشی وی شامل نظریه Teichmuller، هندسه هذلولی، نظریه ارگودیک، هندسه symlectic است. او هم اکنون به عنوان استاد ریاضیات در دانشگاه استنفورد کار می کند و کار عمده او در زمینه ساختارهای هندسی در سطوح و تغییر شکل آنها است.

نخستین خاطره شما از ریاضیات چیست؟

به عنوان یک کودک، آرزو داشتم که یک نویسنده بشوم. بیشترین زمان هیجان انگیزی که می گذراندم، مطالعه رمان بود. در حقیقت هر چیزی که می توانستم پیدا کنم، می خواندم. تا سال آخر دوره دبیرستان هرگز به اینکه در ریاضیات تحصیل کنم، فکر نمی کردم. من در خانواده ای با ۳ فرزند بزرگ شدم. والدین من همیشه پشتیبان و مشوق من بودند. برای آنها مهم بود که ما حرفه های مفید و ارضا کننده ای داشته باشیم ولی هیچگاه به موفقیت و پیروزی اهمیت نمی دادند.

در حالی که دوران سخت جنگ ایران-عراق بود، یک محیط عالی برای من ایجاد کرده بودند. برادر بزرگترم، نخستین فردی بود که علاقه عمومی من را به علم برانگیخت. او چیزهایی که در مدرسه یاد می گرفت را به من می گفت. نخستین خاطره من از ریاضی شاید به زمانی برگردد که برادرم در مورد مساله جمع کردن اعداد از ۱ تا ۱۰۰ با من سخن گفت. فکر کنم آنرا در یک مجله عمومی علمی خوانده بود که چگونه گاوس، ریاضیدان آلمانی، این مساله را حل کرده است. راه حل برایم بسیار جذاب بود و اولین باری بود که از یک راه حل زیبا لذت می بردم. فکر کنم خودم نمی توانستم آنرا بیابم.

چه تجربیات و افرادی در آموزش ریاضی شما تاثیرگذار بودند؟

من واقعا خوش شانس بودم. وقتی که دوران ابتدایی را تمام کردم، جنگ پایان یافت. اگر ۱۰ سال بزرگتر بودم، نمی توانستم فرصت های بزرگی که داشتم را پیدا کنم. من به دبیرستان فرزانگان در تهران رفتم و معلم های خیلی خوبی داشتم. من دوستم رویا بهشتی را در هفته اول دوران راهنمایی پیدا کردم. اینکه یک دوست داشته باشید که در علایقتان سهیم باشد، غیر قابل ارزش گذاری است و بسیار به شما کمک و انگیزه تان را حفظ می کند.

مدرسه ما نزدیک به خیابانی در تهران بود که پر از کتابفروشی است. به یاد می آورم برای ما چقدر هیجان انگیز بود که در این خیابان شلوغ به کتابفروشی ها برویم. ما نمی توانستیم شبیه مردم اینجا کتابها را ورق بزنیم بنابراین اغلب خریدمان را با کتابهای تصادفی زیادی به پایان می رساندیم. همچنین مدیر مدرسه ما زن سخت کوشی بود که سعی می کرد فرصت های برابری با مدارس پسرانه، برایمان فراهم کند.

بعدها، من درگیر المپیاد ریاضی شدم که مرا مجبور کرد تا در مورد مسائل سخت تر فکر کنم. به عنوان یک نوجوان، از چالش لذت می بردم. اما از همه مهمتر، من ریاضیدانان و دوستانی را در دانشگاه شریف ملاقات کردم. هر چه زمان بیشتری بر روی ریاضی سپری می کردم، علاقه مندتر می شدم.

می توانید تفاوت های آموزش ریاضی در ایران و آمریکا را بگویید؟

برایم بسیار سخت است که در مورد این سوال نظر بدهم چرا که تجربه من در آمریکا، محدود به چند دانشگاه بوده است . اطلاع بسیار کمی در مورد آموزش دبیرستانی آمریکا دارم. با این حال باید بگویم که سیستم آموزشی ایران آن چیزی که در اینجا تصور می شود،  نیست. به عنوان یک دانش آموخته هاروارد، چند بار موفق شدم در ایران به عنوان یک زن به دانشگاه بروم. با آنکه دختران و پسران تا پایان دبیرستان به مدارس جداگانه می روند ولی مانعی برای آنکه در المپیادها و کمپ های تابستانی با یکدیگر کار کنند، وجود ندارد.

اما تفاوت های زیادی وجود دارد: در ایران شما رشته خود را پیش از رفتن به کالج انتخاب می کنید و یک آزمون ملی ورودی برای دانشگاه ها وجود دارد. همچنین- حداقل در کلاس من – در کالج بیشتر روی حل مساله کار می شود تا گذراندن درس های پیش رفته.

چه چیزی سبب جذب شما به مساله خاصی که می خوانید، می شود؟

وقتی که وارد هاروارد شدم، زمینه کار من بیشتر روی ترکیبیات و جبر بود. من همیشه از آنالیزهای پیچیده لذت می بردم ولی چیز زیادی از آن نمی دانستم. حال که به گذشته نگاه می کنم، می بینم که من کاملا بدون سرنخ بودم. من نیاز داشتم تا موضوعات زیادی که بیشتر دانشجویان کارشناسی دانشگاه های خوب یاد می گیرند، را یاد بگیرم.

من به سمینارهای غیر رسمی  که توسط Curt McMullen سازماندهی می شد می رفتم. خوب در بیشتر مواقع یک کلمه از چیزهایی که سخنران می گفت را نمی فهیدم ولی می توانستم برخی از نکاتی که Curt می گفت را دریابم. از اینکه او چقدر می توانست موضوعات را ساده و هوشمندانه بیان کند، شگفت زده می شدم. بنابراین شروع کردم به طور مرتب از او سوال پرسیدن و اندیشین به مسائلی که از این گفتگوهای روشن کننده بیرون می آمد.

تشویق های او بسیار ارزشمند بودند. کار کردن با Curt تاثیر عمیقی روی من گذاشت هنوز هم آرزو دارم بیشتر از او بیاموزم. زمانی که فارغ التحصیل شدم، لیست طولانی از ایده های خام داشتم که می خواستم گسترششان بدهم.

 می توانید تحقیقات خود را در واژه های قابل فهمی شرح دهید. آیا کاربردی در دیگر حوزه ها دارند؟

بیشتر مسائلی که روی آن کار می کنم در مورد ساختارهای هندسی روی سطح و به طور خاص روی سطح های هذلولی است و تغییر شکل آنها. گاهی اوقات ویژگی های یک سطخ هذلولی ثابت با مطالعه فضای مدولی که  تمام ساختارهای هذلولی در یک فضای توپولوژی داده شده را پارامتریزه می کنند بهتر درک می شود.

این فضاهای مدولی، خودشان هندسه غنی ای دارند و از طبیعت و حساب دیفرانسیل، هندسه جبری و هذلولی سرچشمه می گیرند. همچنین ارتباطی بین فیزیک نظری، توپولوژی و ترکیبیات هستند. اینکه شما می توانید به یک مساله یکسان از زاویه های مختلف نگاه کنید و به آن از راه های متفاوت نزدیک شوید، بسیار جذاب است.

پاداش و  محصولی که از کارتان می یابید، چیست؟

البته بهترین پاداش، لحظه ای است که بگویید “آهان” هیجان کشف و لذت فهمیدن یک چیز جدید احساسی که شما در یک قله اید و یک دید واضح از اطراف دارید. اما بیشتر اوقات، کار روی ریاضیات برای من شبیه یک راه پیمایی طولانی بدون هیچ ردپا و دیدی است.

من دریافته ام که بحث روی ریاضیات با همکاران با زمینه های مختلف می تواند یکی از موثرترین راه ها برای پیشبرد کار باشد.

چه توصیه ای به آنهایی که می خواهند بیشتر در مورد ریاضیات و اینکه چیست و چه نقشی در جامعه دارد بدانند، می کنید؟

سوال سختی است. من فکر نمی کنم هر کسی باید یک ریاضیدان شود اما معتقدم بسیاری از دانش آموزان شانس واقعی برای آنکه ریاضیات را دریابند، ندارند. عملکرد ریاضی من در دوره راهنمایی ضعیف بود، چون علاقه ای به اینکه به آن فکر کنم، نداشتم. من می توانم بفهمم بدون هیجان، ریاضیات می تواند سرد و بی هدف به نظر بیاید. زیبایی ریاضیات خودش را تنها به مریدان صبور نشان می دهد.

 

[۱] https://www.theguardian.com/science/2014/aug/13/interview-maryam-mirzakhani-fields-medal-winner-mathematician

ترجمه کامبیز رستمی

مطالب مرتبط با برچسب

در مورد بزرگ کردن دختران
متن زیر توسط دیو گولدربرگ، فیزیکدان، در وبلاگ شخصیش پس از دریافت جایزه فیلدز مریم میرزاخانی نوشته شده است.
دُردانهٔ ایران
ثانیه‌ها و دقیقه‌ها از حرکت ایستادند، نظریه‌ها و تئوری‌ها غمگین شدند، هذلولوی‌ها و چندوجهی‌ها گریستند، هندسه و جبر و ریاضیات سکوت کردند....
پیام آرامش باد رئیس کمیته پژوهش و فناوری مجلس: نابغه ایران زمین درگذشت
خبر کوتاه بود، مریم میرزاخانی، ریاضیدان نابغه ایران درگذشت! این خبر همه ما را شوکه کرد. چرا؟ برای چی؟ جواب هم ساده بود، به دلیل بیماری سرطان.

2 دیدگاه برای مریم میرزاخانی در گفتگو با گاردین: هر چه بیشتر به ریاضیات می پردازم، بیشتر هیجان زده می شوم

  1. Daryus Ardeshir Randelia
    0

    May the Urvan and Fravashi of Beheshti Maryam Mirzakhani attend the Grothman behesht.
    🌺☘🌺🙏🏻🌺☘🌺

  2. 0

    به نام خدا
    با تشکر از کامبیز رستمی بخاطر ترجمه این متن از ایشان 
    روح ایشان شاد وسلامتی از آن شما
    با آرزوی موفقت شما 
    فرزین از آمریکا

ارسال پاسخ یا نظر

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.


لطفا معادله امنیتی را تکمیل کنید *

  • آخرین خبرها