من و برادر کوچکترم همراه با مامان و بابا رفتیم یکی از جاهایی که چند خیراندیش با کمک انجمن زرتشتیان تهران آنجا را ساخته اند و به آن اسم خانه فرهنگ و هنر دادند. با آنکه پدربزرگ من آنجا نیامده بود ولی پدربزرگ دوستم هم بود. آخر بعضی آدم بزرگها که می آیند تلویزیون می گویند این شب همه می رفتند خانه پدربزرگ و مادربزرگهای فامیل و همه آنجا جمع می شدند و حافظ می خوانند و قصه گوش می کردند، آن هم زیر کرسی. ولی من تا حالا کرسی ندیدم و تازه شلوغ ترین وقتهایی هم که یادم می آیدم دورهم بودیم ۱۳ بدر در کوشک است آن هم با کلی فامیل دور که بعضیهایشان را بابا و مامانم هم نمی شناسندشان. البته چرا عروسی هم هست ولی اونجا که کسی دور هم نمی شنیدند همش می رقصند و آهنگ های عجیب می گذارند و هی قیافه هم را جوری که بقیه نفهمند نگاه می کنند.

خیلی از شب چله امسال دور شدم. کلا شب چله امسال را می توانم در ۵ بخش تقسیم کنم.

نمایش کارتون
من خیلی تلویزیون می بینم. حتی یک وقتهایی پای تلویزیون درس می خوانم. مامان و بابام هم گاهی دعوام می کنند ولی زیاد طول نمی کشد چون آنقدر به صفجه تلویزیون خیره شدند که یادشان می رود دعواهایشان را ادامه دهند تا از جلوی تلویزیون پاشم. معمولا شبکه هایی که مشهور به فارسی ۱ است را می بینم. خیلی چیزها هم یاد گرفتم از این فیلمها. حالا بگذریم از چیزهایی که یاد گرفتم چون نمی توان نوشتشان. اصلا یکی از چیزهایی که یاد گرفتم این است که آدم نباید همه چیز را به بقیه بگوید.
دوباره هم از موضوع دور افتادم. به هر حال وقتی ما رفتیم خانه فرهنگ و هنر،‌ ۴ تا اتاق داشت که تو هر کدام کاری انجام می دادند. معمولا کارها نوبت بندی شده بود یعنی بعد از یک ساعت یک عده از یک اتاق می آمدند بیرون می رفتند تو یه اتاق دیگه. اینجوری تقریبا از هر ۴ اتاق بازدید کردیم و کلی خوش گذراندیم. یکی از اتاق ها اسمش نمایش فیلم بود. آقای مسئول این اتاق وقتی می خواست کارتون را نمایش بدهد کلی ازش تعریف کرد و گفت که آموزشی است و حتی به کارگردانها هم توصیه می کنند که این فیلم را ببینند. چون که فیلم را بر اساس آهنگ های موسیقیدانهای بزرگی مثل بتهوون ساخته اند. یعنی فیلم را نساخته اند که آهنگ رویش بگذارند. فیلم را ساخته اند تا آهنگ های موجود را رو رویش بگذارتد.

یکی بود، یکی نبود
اول خیلی داستانها اینجوری شروع می شود. دایی کوروش که خیلی وقت است چهارشنبه شبها در همین جا قصه می گوید امشب هم قصه گفت تا قصه شب چله فراموش نشود. قصه ای که دایی کوروش تو اتاق قصه گویی می گفت از کمک و همیاری ۶ تا پری و تلاش یک پری دیگر برای نجات همه شان بود.

همه تو هم گره خوردیم
تو اتاق بازی وقتی که خالی بود هم رفتم. انتظار داشتم پر از کامپیوتر باشد ولی تنها چیزهایی که دیدم دو تا پلاستیک بود که بعدا رویش نشستیم و یک مستصیل وسط اتاق که با چسب کشیده شده بود و رویش علامت خورده بود. بعد که رفتیم تو اول مامان و باباها بازی کردند و ما کلی خندیدیم. بعد هم ما بازی می کردیم و دیگران خندیدند. ۴ نفر، ۴ نفر دور این مستطیل وایستادیم و هر نفر به نفر بغلیش می گفت که دست راست یا چپش را در چه نقطه ای از این مربع بگذارد. اینطوری بود که تو هم گره می خوردیم و کلی هم خندیدیم.

چک و دوله:
تو اتاق چک و دوله هم رفتیم. بیشتر بزرگترها رفته بودند آنجا، اینجوری با چک و دوله واسه هم فال می گرفتند و شعرهای کوتاه می خواندند. با آنکه اتاق پر بود ولی افرادی که شعر حفظ بودند که بخوانند زیاد نبود. شعرها آنقدر ساده بود که معنیش را من هم می تواستم بفهمم. واسه همین کسی لازم نبود که بشیند و تفسیر هم بکند.

اتاق آجیل و میوه:
ما اولی که آمدیم خانه فرهنگ و هنر، رفتیم اینجا مقداری میوه و آجیل تحویل دادیم. بعد هم تعدادی آمدند و این میوه ها را تکه تکه کردند که بیاورند بخوریم. تازه آش هم دادند. اینجوری ما شب چله را سپری کردیم. برنامه هم جوری تمام شد که وقتی رفتیم خانه هنوز می توانستیم بشینیم پای تلویزیون و برنامه های دیگر را ببنیم. ولی مامان و بابا آنقدر جوگیر شده بودند که به جای دیدن سریالهای معمول. نشستند رادیو ۷ دیدند که آنجا کلی از چله و فلسفه اش و میوه هاش حرف زدند. دوستم هم رفت خانه پدربزرگش آخر آنها هنوز بعضی وقتها دورهم جمع می شوند.

البته بهترین قسمت چله امسال این بود که فردا و پس فرداش تعطیل بود و من تا ظهر خوابیدم!