وارد مدرسه ایرانشهر که می شویم سالن انتهای مدرسه، استوار و پابرجاست و نظرها را به سوی خود جلب می کند. آتشدان حاوی آتش و بوی خوش خبر از برگزاری مراسم گهنبار می دهد.

چهره آشنای پرویز فروهر که در کارهای فرهنگی بسیار کوشا است گهنبار فرهنگی را یادآور می شود.  بسوی عکسهای انتهای سالن می روم و دیدن چهره هایی که اکنون در بین ما نیستند، تصویر خدابیامرز میرزابرزو مدیر مدرسه ایرانشهر، تصویر زنده یاد موبد رشید رستمی، بزرگ موبد کرمان و تصاویر دیگر برایم بسیار جالب است.

خوانی از چیدنی هایی که مناسب آیین گهنبار است و همچنین حضور موبدان میهمان، موبد رشید خورشیدیان و موبد سهراب هنگامی و موبدان هرمزدی و غیبی و همچنین تنها دهموبد شهرمان بهدین شهریار جمشیدی تداعی آرامشی زیبا برای گوش سپردن به آوای خوش نیایش را دارد.

پس از پایان آیین گهنبار خوانی، آریا کاویانی مجری برنامه ها، باشندگان را با قطعه های ادبی زیبا به گوش سپردن وا می دارد.

موبد رشید خورشیدیان و موبد هنگامی و غیبی به نوبه خود به سخنرانی پرداختند. پرویز فروهر از برگزاری سومین سال متمادی این گهنبار خبر داد همچنین یادآور شد که سالن مدرسه ایرانشهر ثبت بناهای ماندگار شده است. منوچهر کاویانی مدیر اسبق این مدرسه به یادآوری خاطراتش پرداخت.

اما در این میان پنجره هایی که تنها نام پنجره را به دوش می کشند بسیار تامل برانگیز است، چه بر سر این مدرسه و سالن در سالهای آینده خواهد آمد؟ آیا اگر پرویز فروهر همت نکند و این گهنبار را برپا نکند، این سالن رنگ بهدینان را به خود می بیند؟ سالنی که برای بسیاری از باشندگان خاطرات زیبای زمان مدرسه را یادآور می شود.

برای استواری سالن و مدرسه ایرانشهر چه باید کرد؟ آیا مدارس کرمان شایسته این بی مهری است؟