ترا آنگه که از گل آفریدند
مرا گویا از کاگل آفریدند

ترا پا و سر و جان آفریدند
مرا سر تا به پا دل آفریدند

مرا در ناکجا آباد دنیا
ترا در جایی قابل آفریدند

مرا چون ساربان سرگشته حیران
ترا آسوده محمل آفریدند

مرا دیوانه اندر کوه و صحرا
ترا فرزانه، عاقل آفریدند

ترا از بهر جاده و مال دنیا
مرا بیچاره سائل آفریدند

مرا مایوسی از دیداردلدار
ترا مشتاق و مایل آفریدند

ترا اند، درون خانه پیدا
مرا دیوار و حائل آفریدند

ز بسکه دیده انسانهای باطل
مرا هم گو که باطل آفریدند

بگو غیبی زبانم لال گویا
خدا را نیز قاتل آفریدند