پس از تعمیراتی که درمهر دولتخانه کرمان پشت سر گذاشت، تصمیم گرفته شد که سروش ایزد هر ماه همکیشان برای دیدار و زیارت در این محل جمع شوند.

از این رو، دوربین بدست راهی درمهر شدم. تا هم زیارت و هم دیداری با همکیشان داشته باشم و البته خبر هم تهیه کنم. هنوز هوا روشن بود که به آنجا رسیدم. سکوت آنجا خبر از کم لطفی همکیشان داشت.

به هر روی حیاط آب پاشی شده صفای خاصی داشت. زیارت کردم و در کنار کسانیکه درب را گشوده بودند و آن محیط باصفا را بوجود آورده بودند قرار گرفتم.

به مرور تعداد اندکی از همکیشان به ما پیوستند. جمعمان اندک بود ولی صمیمیت خاصی بدون تشریفات و کاملا ساده و بی ریا، بینمان حاکم بود. به گپ و گفتگو نشستیم تا برای رونق و جذب همکیشان در آنجا چاره ای بیندیشیم. صحبت هایی شد.و

باز هم تاکید شد که ورود و استفاده همکیشان از این محیط زیبا برای همه آزاد است ولی متاسفانه همکیشان در این مورد بی مهری می کنند.

خلاصه اینکه با فرا رسیدن شب، هوا نیز خنکای دل انگیزی به خود گرفت که باعث شد جمعمان با آتشی کوچک گرمتر شود. در این میان تعریف خاطرات و جملات خنده دار نیز خالی از لطف نبود.

نهایتا زمانیکه به عقربه های ساعتمان نگاه کردیم زمان زیادی را در کنار هم گذرانده بودیم و زمان رفتن فرا رسید. این شب نیز، با خاطرات زیبایش در کنار سایر خاطرات در گوشه قلبمان جای گرفت.

امید است سروش ایزد ماه های دیگر خاطراتمان را با همکیشان بیشتر زیباتر کنیم.