دوست دارم عاشقان را همچو خود رسوا کنم
تا میان عاشقان منهم سری پیدا کنم

شوری اندازم میان عاشقان بی بدیل
قیل و قالی بر سر عشق برپا کنم

گر روا نود که سر دلبران گویم به کس
با دل خود گوشه ای بنشسته و نجوا کنم

بعد چندی دوری از دلدار و هجران نگار
صحبت از آن قد و بالای بت رعنا کنم

گر شوم مست و خراب از باده ناب شراب
دفع مستی و خماری با لب صهبا کنم

گر که دارم شکوه از پروردگار بی نیاز
با خود اندر زیر لب آهسته و تنها کنم

آنچنان از هجر لیلی گشته ام حیران و زار
کاین زمان مجنون و خود را راهی صحرا کنم

چون ندارم بهتر از عمر گرانم هدیه ای
عمر خود را وقف فکر آن پری سیما کنم

چون ندارد چاره ای غیبی بجز تنها شدن
زندگی را با تجرد واله و شیدا کنم