در زیبا و قدیمی آدریان، با اندکی نیرو باز می شود. در که باز شود جمعیتی را می بینی که اوستایی می خوانند و منتظرند. انتظار برای آغاز سرایش آتش نیایش همگانی در روز اردیبهشت.

 شهریور سال 90 نیز شد. سومین روز شهریورماه سالنمای زرتشتی را پشت سر گذاشته ای. برخی آمده اند تا از آتش اهورا داده یاری بگیرند، تا سلامتی بخواهند و نیازهایشان را بجویند. آتشی که نمادش در آدریان برپا است و خودش چون اشا بی مکان و زمان است.

موبدان آغاز می کنند، زنگ آدریان به صدا در می آید تا چون نور آتشش که چشم ها را می نوازد، در گوشها نیز نشانی بگذارند. گروهی گوش می کنند و گروهی زیرلب واژه ها را تکرار می کنند. برساد، نیز خوانده می شود.

تفاوتهایی در این ماه رخ داده است. سه تن از نوجوانانی که شاهنامه خوانی را در خانه فرهنگ و هنر آموزش دیده اند، به هنرنمایی می پردازند. نمایش زایش زال سپیدموی است. خداوند زال را به دستان سیمرغ پرواند تا به سام نشان دهد بیش از خود انسانها خواهان نیکی برایشان است.

پریا ماوندی، مربی این کودکان اما، قدردان است. قدردان همکاری پدر و مادرهای کودکان، مسئولین خانه فرهنگ و هنر، انجمن موبدان و هماهنگ کننده و برگزارکنندگان روزهای اردیبهشت.

دهشمند این ماه آوردن عنوان خیراندیش را کافی دانسته است. با این حال از میهمانان با نان و آش پذیرایی شد.