این کمیسیون در طول یکی دو ماه بعد از همایش با نام همایش جوانان تشکیل شد و جلسات مختلف آن برگزار شد تا اینکه در هفتمین گردهمایی انجمنها و نهادهای زرتشتی سراسر کشور که روز 4 آبان ماه 1387 و به میزبانی انجمن زرتشتیان یزد برگزار می شد، به عنوان نخستین کارگروه گردهمایی انجمنها نامیده شد، در همان نشست کارگروه ها اینگونه تعریف شد: به منظور بررسي و ارائه راهكار و ايجاد هماهنگي در هر كدام از زمينه ها شكل مي گيرند و نقش مشورتي و ارائه راهكار بر عهده دارند.

در همان نشست شکل گیری کارگروه ورزش نیز تصویب شد و در نشستهای بعدی کارگروه دینی، رسانه، وقف و زنان نیز شکل گرفتند، در این میان کارگروهی مثل وقف تنها یک نشست را برگزار کرده است و کارگروه هایی مثل زنان و رسانه نیز نخست شکل گرفتند و بعد در گردهمایی انجمنها مطرح شدند.

سیستم کارگروه ها بدین نحو است که یک نهاد مسئولیت دبیرخانه آن را به عهده دارد و وظیفه نامه نگاریها، تهیه صورت جلسات و مدیریت نشستها را بر عهده دارد، هر بار نیز یک نهاد میزبانی کارگروه را بر عهده می گیرد، هموندان حاضر در کارگروه نیز نمایندگان انجمنها و نهادهای زرتشتی سراسر کشور هستند که گرد هم می آیند تا در یک زمینه تخصصی دیدگاه های خود را مطرح کنند، زمان بیشتری را برای بررسی تخصصی بگذارند و به ارائه راهکار و پیشنهاد بپردازند.

از همان روزهای نخست نیز تاکید می شد که کارگروه ها در امور انجمنها دخالت نمی کنند، به همین منظور از کلماتی مثل بالهای مشورتی و امثال آن استفاده می شد. با وجود گذشت بیش از 4 سال و ساعتها بحث در این زمینه همچنان کارگروه ها کلماتی است که مفهوم آن کاملا درک نگردیده است، به طور مثال وقتی کارگروه جوانان می خواست یکی از نخستین برنامه های پیشنهادی اش را با عنوان اردوی دانش آموزان مقطع راهنمایی در اسفند ماه سال 87 برگزار نماید، این بحث وجود داشت که این برنامه را چه کسی برگزار می کند، کارگروه یا انجمن کرمان، و این بحث در برنامه های دیگر نیز ادامه داشت همچون گردهمایی جوانان زرتشتی که اسفند ماه سال گذشته برپا شد.

البته داستان کارگروه ها به همین جا نیز ختم نمی شود، همچنان که در کارگروه جوانان برخی مواقع شاهد حضور مهمانان ویژه هستیم، در کارگروه دینی نیز با توجه به اینکه همیشه در تهران برگزار می شود، معلمان دینی شهر تهران شرکت می نمایند و همین موضوع باعث شد که انجمن موبدان تهران مبحث اشخاص حقیقی و حقوقی را مطرح کند و البته این نگاه به وجود بیاید که می توان در کارگروه ها از افراد حقیقی متخصص نیز استفاده برد.

در حال حاضر می توان کارگروه های دینی، جوانان و ورزش را از کارگروه های فعال نامید که در هر فصل حداقل یک نشست را برگزار می کنند، در کارگروهی همچون کارگروه دینی، نماینده مجلس در همه نشستها باشنده است و در واقع جلسه را مدیریت می کند و از همین رو و به دلیل فعالیتهایی که داشته است همچون حل کردن مشکل پرسشهای دینی آزمون تیزهوشان، لقب مهمترین کارگروه را به خود گرفته است، کارگروه ورزش در حالی که همچنان از طرف برخی از سازمانهای ورزشی کاملا پذیرفته نشده است، آیین نامه انضباطی ورزشی را تصویب کرده است و کارگروه جوانان نیز به دنبال تعریف پروژه هایی است که مشکلات جوانان را به صورت علمی بررسی و حل نماید.

با وجود اینکه گروهی که تعداد آنها مشخص نیست، اعتقاد راسخ دارند که کارگروه ها نشستهایی هستند که در آن تنها سخنانی مطرحی می شود و هیچ نتیجه ای به جز ناهار خوردن در بر ندارد، گروه دیگری نیز اعتقاد دارند که این کارگروه ها می توانند با حضور نمایندگان انجمنها به طور تخصصی در حل مشکلات جامعه نقش داشته باشند و گامی در راه همازوی باشند.

اما آنچه مسلم است، همچنان کارگروه واژه ای است که هر کس آن را به نوعی معنی می کند و هنوز جایگاه واقعی خود را پیدا نکرده است، هنوز نمی دانیم آیا کارگروه قدرت اجرایی دارد یا ندارد، هنوز نمی دانیم جایگاه اشخاص دلسوز و حقیقی در کارگروه کجاست؟ هنوز نمی دانیم برگزاری کارگاه بازآموزی دینی به وسیله کارگروه دینی بهتر بود یا عدم برگزاری کارگاه.

در پایان این نکته را اضافه می کنیم که بهتر است به جای سیاسی کاری تلاش کنیم تا این پدیده را بهینه کنیم و با نگاه بی طرفانه ای به کارگروه ها آنها را به جایگاهی برای همازوری، هم اندیشی و حل مشکلات تبدیل کنیم و ایرادهای آن را برطرف کنیم.

در این زمینه بخوانید:
درآمدي بر كارگروه هاي اتحاديه انجمنهاي زرتشتي