برساد گاهی خودش، خودش را نقد کرده است و نظرهای خیلی ها پیرامون خودش را  که گاهی حتی تبدیل به اتهام می شد را هم درج کرد. ولی  اینکه فکر کنیم همیشه در جامعه مان باید انجمن های مان را مورد انتقاد قرار دهیم و فقط بخواهیم هر چیزی را که اتفاق می افتد از چشم آن ها ببینیم و همه کاسه کوزه ها را فرضا بر سر انجمن زرتشتیان تهران بشکانیم و فکر کنیم نباید از ارگان هایی مثل انجمن موبدان و یا کانون دانشجویان زرتشتی نقد کرد یک اشتباه است.

مطمئنا ارگانی همچون کانون دانشجویان زرتشتی با جوانان زحمتکشش فعال ترین ارگان جامعه است، که اگر آن ها نبودند خدا می دانست بر سرفعالیتهای  این جامعه چه می آمد، اما این تصور که چون مثلا کانونی ها جوان هستند و زحمتکش، نباید یک متن انتقادی از یک کار آن ها نوشته شود و اگر نوشته شود زمین و زمان بر سر آن رسانه خراب شود کار غلطی است، نکته ای که دبیر کانون دانشجویان هم بر آن تاکید داشت و نیاز به نقد کانون را عاملی برای پیشرفت دانست و نبودش را باعث رخوت و سستی.

و همین طور ارگان انجمن موبدان  که به خاطر ساختار مذهبی که دارد را بخواهیم جدای از دیگر ارگان ها بدانیم و آن را مقدس بدانیم هم اشتباه است، انجمن موبدان، گروهی از مردم جامعه خود ما هستند که اگر تصمیمی و یا حرفی زدند که مورد پسند مردم جامعه نبود باید آنها را هم به نقد کشید. اگر قرار باشد تا ما هم در جامعه مان افراد یا سازمانی را مقدس و خالی از عیب و ایراد بدانیم و اجازه نقد آن را به خود ندهیم پس با جامعه های دیگر چه فرقی داریم. یادمان باشد از هیچ گروه یا ارگانی بت یا تقدس نسازیم حالا چه مثل انجمن موبدان افراد آن روحانی باشند، چه مثل کانون دانشجویان افراد آن جوانان فعال و تلاشگر جامعه زرتشتی.