هیات های نظارت بر اماکن زرتشتی، در نخستین روزهای گردش 41، از میان هموندان این گردش انتخاب شدند. مهدکودک پرورش، سالن پذیرایی، مارکار، قصر فیروزه، خوابگاه ها، مدارس،  درمانگاه و کتابخانه یگانگی و آدریان تهران، آدریان بزرگ، شاهورهرام ایزد و پذیرشگاه پارسایی در طی یک رای گیری از میان هموندان دارای هیات نظارت شدند. خبرش را در اینجا بخوانید.

گرچه نگارنده آیین نامه و یا مصوبه دقیقی را که شرح کار و وظایف هیات های نظارت را مشخص کند، به یاد ندارد ولی آنگونه که از نام هیات نظارت بر اماکن زرتشتی به ذهن می آید، نظارت بر مدیران و مجریان اماکن زرتشتی وظیفه آنها است. به گونه ای که از نحوه اجرای درست مصوبات انجمن آگاه شوند و از تحلفات در این زمینه بکاهند. این تعریف اگر صحیح باشد، تشکیل هیات های نظارت از لحاظ مدیریتی به فلسفه جدا کردن قانونگذار، مجری و ناظر برمی گردد.

با این حال ، انتخاب این افراد از میان هموندان هیات مدیره انجمن، از همان آغاز این تفکیک را نادیده گرفته است. هموندان انجمن در مصوباتی نحوه عملکرد اماکن تحت سرپرستی انجمن را مشخص می کنند. از سویی مدیرانی را برای اجرای مصوبات مشخص می کنند و حدود اختیارات آنها را تعیین می کنند. از میان همین افراد نیز گروهی برگزیده شده اند تا بر نحوه عملکرد اماکن زرتشتی نظارت کرده و تخلفات را به هیات مدیره گزارش کنند.

دلیل دیگری که ممکن است در تشکیل هیات های نظارت بر انجمن عنوان شود، مشخص شدن افرادی است تا همکیشان بتوانند مشکللات خود را با آنان راحتتر در میان بگذارند تا هیات مدیره از اینگونه مشکلات آگاه شود. ولی چنانچه بپذیریم که هر یک از اماکن زرتشتی به نوعی تحت سرپرستی یکی از کمیسیون های انجمن زرتشتیان تهران قرار دارد، آیا این دلیل قانع کننده خواهد بود؟

نحوه عملکرد هیات های نظارت در طی نزدیک به 3 سالی که از تشکیل آنها می گذرد، تا حدی نحوه موفقیت آنها را مشخص کند. آنگونه که به نظر می رسد، و در جلسات انجمن نیز مطرح شده است، هیات های نظارت خود به طور مستقیم نمی توانند مصوبه ای را به انجمن بیاورند و لازم است از طریق کمیسیون مربوط در اینگونه موارد اقدام کنند. از سوی دیگر صورت هزینه های مالی یک مکان متعلق به انجمن، لازم است پیش از تصویب کمیسیون مالی تاییدیه هیات نظارت را داشته باشد. این روند کار، اگر هم مفید باشد و هموندان هیات نظارت با حس مسئولیت کافی، انجام وظیفه کنند، بوروکراسی و زمان اجرایی را در انجمن بالا می برد.

برای یک هموند هیات نظارت دو حالت می توان متصور شد، وی عضو کمیسیونی است که تصمیم نظارتیش در آن کمیسیون نقش دارد، یا آنکه وی هموند چنین کمیسیونی نیست. به عنوان مثال در تصویب و تایید هزینه های مالی یک مکان متعلق به انجمن، هموند عضو هیات نظارت عضو کمیسیون مالی است یا آنکه نیست. در حالت نخست، تایید وی، با رای وی در کمیسیون یکسان خواهد بود و در حالت دوم، به گونه ای تایید وی، نوعی دخالت در کار کمیسیون مربوط خواهد بود. در واقع از دیدگاه نگارنده، تشکیل هیات های نظارت بیشتر یک موازی کاری است و سبب شده است حتی کارآیی کمیسیون ها نیز کاهش یابد.

از سویی هموندان انجمن، هر یک در کمیسیون های گوناگون، گاه تا 3 یا 4 کمیسیون عضو هستند و عضویت در هیات های نظارت، بر کار آنان خواهد افزود. افزایش کمیتی که در واقع نشانه افت کیفیت است.

موضوع هیات های نظارت تاکنون بارها مورد چالش هموندان قرار گرفته است. از سویی برخی از هیات های نظارت هیچ گزارشی را ارایه نمی کنند و در واقع سیاست سکوت را در پیش گرفته اند، برخی دیگر تا پیشنهاد و آوردن مصوبه گام برداشته اند. همین موضوع سبب اعتراض برخی هموندان شده است.

گرچه جداسازی اجرا و نظارت بر اماکن متعلق به انجمن، امری شایسته و حتی بایسته است ولی به نظر نمی رسد با روند فعلی این کار درست انجام شود. بازشناسی نقش هیات های نظارت در اماکن مختلف می تواند راهگشا باشد. مشخص کردن و تفکیک هموندان هیات نظارت به گونه ای که هر یک وظیفه مشخصی در هیات نظارت داشته باشند و نوشتن آیین نامه ای که وظیفه هیات نظارت را مشخص سازد، به نظر می آید می تواند راهکار مناسبی باشد. گرچه به خاطر نظارت همکیشان به نظر می آید که تمامی اماکن انجمن نیازمند هیات نظارت نیستند.