دوشنبه و یا سه شنبه 20 و 21 تیر ماه آخرین روز سفر دو هفته ای تعدادی از جوانان زرتشتی به کانادا بود، تا بدین ترتیب سفری که با بهانه شرکت در کنگره جهانی جوانان زرتشتی شکل گرفته بود پایان یابد.

سفری که هزینه آن را خود افراد شرکت کننده تقبل کرده بودند و کمکی به آنها نشده بود، اما با این وجود بسیاری از این جوانان در راستای اهداف جامعه زرتشتی تلاش کردند. سعی کردند تا ارتباطات بیشتری را با زرتشتیان سایر کشورها برقرار نمایند، با وجود اینکه در این زمینه هنوز جای کار بسیاری وجود دارد، اما این کنگره نیز گام بلندی رو به جلو بود، تلاش شد تا جامعه زرتشتیان ایران به شرکت کنندگان کنگره معرفی شود و حضور پرشمار ایرانیان نشان داد که نمی توان آنها را نادیده گرفت و باید برای فارسی زبانان نیز راهکاری در نظر گرفت.

از سوی دیگر حضور در جمع ایرانیان زرتشتی مقیم تورنتو و ونکوور نیز باعث شد تا شناخت هر دو طرف از یکدیگر افزایش یابند، البته نباید فراموش کرد که چنین سفرهایی باعث می شود تا دید جوانان ایرانی نسبت به کشورهای پیشرفته جهان درست شکل بگیرد و نگاه درست تری داشته باشند.

به هر حال اندک اندک شاهد برگشت حدود 140 جوانی هستیم که ویزای سفر به کانادا را دریافت کرده اند، اتفاقی که بسیاری در شکل گیری آن نقش داشته اند و البته حتی اگر روزی  همه این جوانان نیز مهاجرت کنند می توان گفت با چشمان باز قدم در این راه نهاده اند و وضعیت بهتری نسبت به افراد بسیاری که در سالهای گذشته مهاجرت کردند خواهند داشت.

اما اگر از نتایج و اهداف سفر بگذریم و نگاهی به کنگره جهانی جوانان زرتشتی بیندازیم می توانیم بگوییم که این کنگره در کنار برنامه های تفریحی تلاش داشت تا به برخی از مسائل مهم جامعه زرتشتی اشاره کند، مسائلی که البته توسط برگزارکنندگان تشخیض داده می شد، مسائلی همچون آمار زرتشتیان، نحوه ورود زرتشتیان به کشورهای غربی، مسائل پزشکی، آشنایی با زرتشتیان مناطق دیگر و...

این کنگره همچنان نشانه ای بود از ارتباط نه چندان زیاد زرتشتیان ایران و پارسیان، به نحوی که کمتر ایرانی می دانست که تا چه زمانی فرصت داشته که پیشنهادهای خود را برای سخنرانی ارائه دهد و حتی با وجود اینکه افرادی بودند که تسلط بالایی به زبان انگلیسی و فارسی داشتند اما به دلیل عدم هماهنگی امکان ترجمه همزمان به وجود نیامد و حتی با وجود اینکه امکانات پخش زنده افتتاحیه از سوی سایت برساد مهیا شده بود، اما باز هم این موقعیت ایجاد نشد تا در همه جا بتوان به طور مستقیم افتتاحیه این رویداد را دنبال نمود. اما در کنار همه ی این موارد سخنرانی ایرانیان به ویژه موبدیار پروا نمیرانیان که با استقبال فراوان پارسیان روبرو شد، تلاش گروهی از جوانان ایرانی برای برقراری ارتباط با پارسیان و حضور ایرانیانی که تسلط خوبی به زبان انگلیسی داشتند همه و همه باعث شد تا جایگاه ایرانیان را نتوان نادیده گرفت.

اما کانادا، ما در طول سفرمان دو شهر کانادا یعنی ونکوور و تورنتو را از نزدیک دیدیم، ونکوور شهری تمیز، دارای طبیعتی زیبا، با مردمانی منظم و قانونمند، امکاناتی در حد عالی و البته کمی سرد، از سوی دیگر تورنتو شهری است که بیشتر شبیه به شهرهای ایران است، امکاناتی خوب اما نه در حد ونکوور، تجاری، با هوایی گرم و البته نه همانند ونکوور تمیز و قانونمند.

از همه این موارد که بگذریم میزبانی کم نظیر زرتشتیان ونکوور و تورنتو را نمی توان فراموش کرد، اتفاقی که باعث شد هیچ گاه احساس غربت و تنهایی نکنیم، به ویژه در تورنتو که آقای موبد کرمان کاتراک، همسرش سهیلا خانم و خانم مهشاد خسرویانی تلاشهای بسیاری برای راحتی ایرانیان انجام دادند.