با وجود اینکه موتور کشتی کوچکی که سوار آن هستیم با قدرت مشغول به کار کردن است، اما امواجی که از آبشار فرو می ریزد اجازه نمی دهد بیش از این نزدیک شویم، در چند متری آبشار نیاگارا هستیم، جایی که آب با قدرت تمام به پایین می ریزد و ما در میان قطرات فراوان آب به تماشای یکی از زیباترین آبشارهای جهان ایستاده ایم.

این چند دقیقه شاید یکی از زیباترین بخشهای سفرمان به کانادا بود، بخشی که البته با هماهنگی زرتشتیان مقیم تورنتو شکل گرفت تا با کمترین هزینه و راحت ترین شکل ممکن به آبشار نیاگارا برسیم.

حدود ساعت 10 صبح یکشنبه 19 تیر ماه حدود 10 اتومبیل حرکت خود را از تورنتو آغاز کردند، اتومبیلهایی که راننده آنها از زرتشتیان تورنتو بودند که با هماهنگی موبد کرمان کاتمان تدارک دیده شده بود.

در ابتدا به جایی رفتیم که آب رودخانه نیاگارا به دریاچه می پیوندد، رودخانه ای که آن سوی آن مرز آمریکا است.

سپس راهی آبشار شدیم، منطقه ای که آبشار قرار داشت پر از فروشگاه های گوناگون بود، با کمی پیاده روی از دور آبشاری مشخص شد که به ما گفتند این آبشار کوچک تر است و ابشار نیاگارا نیست، این آبشار از آمریکا به داخل رودخانه نیاگارا می ریزد، در واقع یک طرف رودخانه مرز کانادا و سوی دیگر مرز آمریکا است.

بعد از تهیه بلیط که همراه با تخفیف هم بود، روپوشهای پلاستیکی رنگ آبی پوشیدیم تا لباسهایمان خیس نشود و سوار بر قایقی شدیم تا ما را به کنار محل فروریختن آب آبشار برساند. مقدار ریزش آب به حدی بود که به خوبی کل آبشار دیده نمی شد و بخش میانی آن را مه گرفته بود. هر چه به آبشار نزدیک تر می شدیم قطرات آب بیشتر و بیشتر می شد به نحوی که اگر روپوش پلاستیکی به تنمان نبود کاملا خیس می شدیم.

بعد از دیدن آبشار گشتی در فروشگاه های اطراف آن زدیم جایی که به گفته همراهانمان به لاس وگاس کوچک معروف شده است.

و سپس راه برگشت را پیش گرفتیم



























































باد دادن دستبند تیروباد در کنار آبشار نیاگارا