نكته مهم آن است كه آگاهي روندي است پويا و نامحدود و بطور مرتب در چرخه فوق در حال حركت و هركدام از بخشهاي آن جاي خاص خود را داشته و دانش تنها يك مرحله است و مي تواند به مصداق شعر فردوسي كه  " توانا بود هركه دانا بود" قدرتي را ايجاد نمايد كه توانايي سازندگي و يا تخريب را داشته باشد. اما سوال اين است كه آيا با داشتن دانش الزاما "بصيرت" نيز بدست مي آيد؟

در بصيرت يا روشن ضميري كه به نوعي هنري والا و در ذات انساني نهفته، افراد كه مي توانند در جايگاه مديران يك سازمان باشند با استفاده از دانش و تجربيات خويش و در نظر گرفتن ديدگاههاي ديگران حتي مخالفان و جمع بندي نقاط ضعف و قوت خويش و فرصتها و تهديدات بيروني، مسيري را براي ارتقا و رشد خويش و سازمان و در نهايت جامعه خود، ايجاد نمايند.

اما در پاسخ به پرسش الزام ايجاد بصيرت از دانش، ‌پاسخ اين است كه در بسياري موارد بجاي دستيابي به بصيرت، عامل مخربي بنام "منيت" جايگزين مي شود و در اين مرحله فرد و افراد با غرور و نخوت و خودخواهي، دانش خويش را برتر از سايرين دانسته و افراد ديگر را نه به عنوان انساني داراي انديشه و اختيار بلكه ابزاري جهت رسيدن به اهدافي كه درستي و نادرستي آنها را تنها با سنجش بر اساس اصول قانونمند و مدون مي توان به اثبات رسانيد، بكار مي گيرند. و در اين ميان آنچه كه غرور باعث مي شود ديدگاهي تك رويي و دشمن پنداشتن تمام ديدگاههايي است كه با نظرات فرد دانشمند مغرور در تضاد و مخالفت است. و از آنجا كه انسان موجودي است در گير ذهن، اين دشمن پنداري موجب خواهد شد كه دست به اعمال و رفتاري بزند كه سردسته آنها غيبت و تخريب آن دشمن خيالي خواهد بود. غافل از اينكه در نهايت آفتاب پشت ابر باقي نمانده و حقايق روشن وشفاف خواهد شد و تنها چيزي كه باقي مي ماند مسموميت ناشي از فضاي زهرآلود غيبت و تخريب است كه خود منجر به ايزوله  و منزوي شدن كساني خواهد شد كه اين رفتار را داشته اند و به گونه اي فرد يا سازمان را از صحنه وجودي حذف خواهد نمود.

از ديدگاه نگارنده آن چيزي كه مي تواند جايگزين منيت شده و راه را براي يافتن بصيرت هموار سازد، پايبندي به پيمان درست وشفاف و بدور از اميال انساني است كه در ابتداي هر فعاليتي فرد با خود و سپس با سازمان خود مي بندد كه نمونه واضح و روشن آن كلمه دين است كه به هنگام سدره پوشي خوانده مي شود و قولي است بر مبناي حركت در جهت راستي و درستي و دانايي و اشويي. و بر اساس اين پايبندي زمينه اي فراهم مي شود كه به جاي تخريب، قدرداني از نظرات حتي مخالف خود را نشان دهد و انتقاد پذيري جايگزيني براي تك روي باشد. تا بدين صورت در عرصه اي كه تنها قانون خلل ناپذير اشا باقي خواهد ماند، فرد و سازمان مربوطه همراستا با اين قانون حركت نمايند كه بر اساس همان قانون حركت خلاف جهت منجر به شكست خواهد بود.

اميد آنكه تمامي افراد جامعه انساني و بخصوص زرتشتي و سازمانهاي مربوطه ابتدا دانش و لازم را براي ارتقا و رشد پيدا كنند و صلاحيت دستيابي به بصيرت نصيبشان گشته و همراه اشوان با دروندان ستيز انديشه داشته باشند.

موبد دكتر مهراب وحيدي-  دانشجوي كارشناسي ارشد مديريت فناوري اطلاعات