«اندر حكايت است كه در دوراني قديم،‌ پس از زماني كه  موي سبيل را حكم برات بود براي اهل تجارت، در ولايتي به گستردگي فرسنگها ،‌ خانداني بودند از بزرگان كه كار رعيت را نظاره گر و به گاهي رهنمودي بر رفتار آنان مي دادند جهت ارايه طريق.

اين خاندان كه در مجموع از دو طايفه بزرگ از دو شهر متفاوت ولي با نسبت خويشاوندي كه پشت آنان به گذشته اي دور و نامشخص تاريخ مي رسيد را رسمي بود كه هر از چند گاهي به دور يكديگر جمع و از بين خود چند تن را بعنوان مهتر خاندان برمي گزيدند و اين مهتران را سروري به رعيت همي دادند.

تا اينكه زماني فرارسيد كه يكي از اين طايفه را قدرت بيش افتاد و ديگري به سبب كمبود ابزار، محدود ماند به شهرخويش. و به گاهي طايفه برتر كه رسم ديرين مهترگزيني را ادامه مي داد،‌ بدور از گزينش در ميداني فراخ و با حضور تعدادي از جمع خاندان در گوشه اي نمور گرد هم آمدند و برخلاف قولشان كه گزينش بهترين خاندان بود  براي مهتري، چندي را انتخاب نمودند كه البته بودند افراد والايي در آن.

و اين رويداد را مردم كوچه و بازار با ديده تعجب همي نگريستند كه چون بود عاقبت كار ايشان. بدين تحير طايفه به گوشه رانده شده ديگر شهر را هوشياري آمد كه چرا تاكنون خود را عقب كشيده اند از جمعي كه مي بايست در آن حاضر باشند و در اين ميان فردي از  طايفه برتر خواستار آن شد كه در گزينش بعدي تمام افراد اين دو طايفه كه نسب خويش را نشان دارند از حاكمان محل سكناي خويش جمع باشند و بين خويش انتخاب كنند آن كساني كه شايسته مهتري ملك و رعيت اند.»

و بدان اي فرزند اين حكايت از آن روي آورده شد تا بداني قول و تعهد را ارزش فراوان است براي انسانيت، پس چون در جايي قرار گرفتي كه قول تو ارزشي دارد به اندازه صلاح و كرامت مردمان، بياد آور گزينش نمايي نه بر مبناي خويشي كه براساس دانايي از كساني كه با تو اند بر اين قول، كه از قديم گفته اند كه دشمن دانا به از نادان دوست.