هنوز دقایقی تا ساعت 8 بامداد مانده است که اتوبوس ها از راه می رسند، 7 اتوبوس در کنار رستم باغ توقف می کنند، تا همکیشان را به سوی کوهپایه های دماوند ببرند تا بار دیگر شاهد برگزاری آیین گاهنبارخوانی در کنار دماوند باشیم، کوهی که در نزد ایرانیان، نه تنها یک قله بلند بالا، بلکه اسطوره ای است به قدمت تاریخ این مرز و بوم

کودک و نوجوان، زن و مرد، پیر و جوان، این 7 اتوبوس را پر می کنند، گروهی نیز با ماشینهای شخصی شان حرکت می کنند تا برای دوازدهمین سال پیاپی شاهد این آیین باشیم.

بعد از حدود 2 ساعت اتوبوس سواری بالاخره در یک دامنه سرسبز اتوبوس ها متوقف می شود، و خانواده ها راهی دشت می شوند، همه چیز زیبا است، تنها چیزی که کمی باعث ناراحتی می شود، ابری است که قله دماوند را در خود پنهان کرده است.

حدود 300 نفر از زرتشتیان تهران در این برنامه حضور دارند، بعد از مشخص شدن محل گاهنبارخوانی هر خانواده میوه، شیرینی یا مقداری لرک به سفره اضافه می کند، آنچنانکه دیگر جایی در سفره باقی نمی ماند، همه با هم، مقدمات گاهنبار را آماده می کنند و پس از توضیحات کوتاه در مورد این مراسم  اعتقاد پارسیان هند به مخفی شدن 20 هزار نفر از زرتشتیان در دماوند، آیین اوستاخوانی توسط موبدان آغاز می شود، مردم نیز دور تا دور سفره و موبدان نشسته اند و آنها را با سکوتشان همراهی می کنند.

در این میان گروهی سیر و سداو را آماده می کنند، گروهی میوه ها را می برند و بدین ترتیب پس از گاهنبارخوانی نوبت به پذیرایی و همبهره شدن در گاهنبار است، و ای کاش کمی صبور تر بودیم.

بعد از آیین گاهنبار، باشندگان به استراحت و خوردن ناهار در این طبیعت سرسبز و زیبا می پردازند، آواز و پایکوبی در کنار نیایش همگانی از دیگر برنامه های این روز شاد است و بازگشتی زودتر از سالهای گذشته به منظور شرکت در انتخابات انجمن زرتشتیان تهران، اتوبوس ها را راهی رستم باغ می کند.