| سالن ورزشی در مارکار تهرانپارس؟ |
|
|
| کامبیز رستمی | |||||||||||||||||
| ۰۳ ارديبهشت ۱۳۹۰ | |||||||||||||||||
 نبود امکانات ورزشی مناسب، مشکلی به قدمت جام جان باختگان بهسازی زمینهای ورزشی در مارکار، کاری است که چندین سال است که معوق مانده است. به راستی چرا؟ کانون دانشجویان زرتشتی به عنوان برگزار کننده جام جان باختگان، هر ساله از سوی ورزشکاران تحت فشار قرار می گیرد تا زمینهای مارکار را استاندارد سازد. ورزشکارانی که از میان آنان هر سال چند نفری دچار صدمه های ورزشی می شوند. از دیدگاه نویسنده برگزار کنندگان جام، سه راه حل برای این موضوع دارند. سکوت، راه حل چند ساله نخست، نادیده انگاشتن موضوع است. راه حلی که در این چند سال انتخاب شده است. سکوت و بهبودهای جزیی در مارکار؛ چون آسفالت زمینها برای دویدن! که البته راه حل نیست و نتیجه ای چون صدمه های فراوان و باقی ماندن ورزش در سطح آماتوری است. در این جا یاد گفته یکی از ورزشکاران ارمنی که چند سالی در آیین گشایش جام میهمان زرتشتیان بودند می افتم که هنگامی که از وی پرسیدیم چه کنیم تا تا درورزش پیشرفت کنیم، با لبخندی از طرح پرسشمان گفت: " شما پس از 30سال هنوز در زمینهای آسفالت بازی می کنید و یک زمین ساده ورزشی ندارید." این در حالی است که ارمنیان کشور، باشگاه پر قدرتی چون آرارات را دارند که تیمها و ورزشکارانی در سطح بین المللی را پرورش می دهد. باشگاه و امکاناتی که نه تنها ما با دیدن آن غبطه خوردیم، بلکه بسیاری از تیم های بزرگ کشور نیز در آرزوی چنین امکاناتی هستند. چرا مارکار؟ اماکن ورزشی زرتشتیان دومین راه حل، برگزاری جام در جایی غیر از مارکار است. که البته سابقه دارد. به تاریخچه جام جان باختگان که برگردیم، برگزاری مسابقات در دبیرستان انوشیروان، رستم باغ به چشم می آید. ولی چرا برگزارکنندگان چنین راه حلی را برنمی گزینند؟ دلیل نخستین برگزاری در مارکار، مجتمع بودن کلیه مسابقات در یک جا است. علاوه بر این هنوز مشکلات غیر استاندارد بودن زمینها پابرجا است. جز تالار منورآبادیان که آن هم غیر استاندارد است و تازه اگر مشکلاتش با آموزش و پرورش حل شود و زمین فوتبال آدریان بزرگ که به تازگی چمن شده است، و طرح اصولی آدریان بزرگ نیزمانع از سرمایه گذاری های عمده تر خیراندیشان در آن می شود، بقیه زمینهای ورزشی متعلق به جامعه زرتشتی مشکلات مشابه دارند. بگذریم از اینکه نبود کلی زمینها، حتی غیراستاندارد، فریاد مسئولین تیم های ورزشی را در آورده است. چرا اماکن زرتشتی؟ راه حل دیگری که برای این مشکل وجود دارد، برگزاری جام جان باختگان، در ورزشگاه هایی چون آرارات، شیرودی و مانند آن است. گرچه این کار هزینه های سنگین اجتماعی دارد که مقابله با آن شجاعتی می خواهد که حداقل تاکنون برگزار کنندگان از آن بی بهره بوده اند. هزینه های اجتماعی سنگین در برخورد با انجمن زرتشتیان تهران، و جامعه زرتشتیان و پاسخ به این پرسش که چرا از امکانات زرتشتیان سودی نبردید. تهران تنها گزینه راه حل دیگری هم که به نظر می آید، انتقال جام جان باختگان به شهرهای دیگر است. برگزاری جام در یزد و یا کرمان، مشکلات مشابهی دارد. در یزد، به تازگی باشگاه جوانان زرتشتی، فعالیت خود را از سر گرفته است. در کرمان نیز باشگاه اردشیر همتی می تواند، میزبانی جام جان باختگان را بر عهده بگیرد. ولی در این جاها نیز هنوز مشکل مجتمعی بودن ورزشها در یک جا وجود دارد. علاوه بر این که برگزارکنندگان آن، معمولا از کانون دانشجویان و ساکن تهران هستند که سبب به هم ریختگی بسیاری از برنامه ریزی ها و ناهماهنگی هایی برای هماهنگی با فدراسیون های ورزشی خواهد شد. بخش عمده مشکل موضوعی دیگر است و آن اینکه تهران، مهمترین و شاید تنها برنامه ورزشی خود را از دست می دهد. این موضوع وقتی بیشتر نمود می کند که جمعیت زرتشتیان در تهران، بیشتر از شهرهای دیگر هستند. از سوی دیگر استقبال از برنامه های ورزشی در شهرستانها که اندک نیز نیستند، به پای جام جان باختگان نمی رسد. این روند بیشتر به این موضوع باز می گردد که جام جان باختگان تنها یک رویداد ورزشی نیست، بلکه به مانند دیگر گردهم آیی ها، جایی است برای تفریح و دیدار همکیشان با یکدیگر که در تهران کمتر فرصت چنین اتفاقی به دست می دهد. ساخت، راه حلی دشوار و پر هزینه؛ و اما جا؟ ولی سومین راه حل، شاید منطقی ترین آن باشد. ایجاد زمینهای ورزشی درخور جامعه زرتشتی، است تا تهران نیز به شهرهای صاحب امکانات مناسب ورزشی بپیوندد. مارکار با شرایط کنونی نیز در روزهای غیر جام میزبان ورزشکارانی است که به تمرین می پردازند؛ به ویژه در زمانهایی که هوا خوب باشد. آدریان بزرگ نیز انتخاب دیگری است که می تواند مورد استفاده قرار بگیرد و زمینهای ورزشی دیگر آن به غیر از چمن، به استاندارد نزدیکتر شود. ولی دیر زمانی است مشکلی در آدریان بزرگ وجود دارد، که اندک اندک به نیم قرن نزدیک می شود. ساخت اصولی و طرح برنده آدریان بزرگ. هم اکنون نیز با آنکه با کمک های خیراندیشان به ویژه مهندس یگانگی، زمین چمن آدریان مورد بهره برداری قرار گرفته است ولی در برابر انتقادهای وارده که طرح آدریان چه شد؛ گفته می شود این بهسازی ها موقتی است و هر آن می تواند تخریب شود، تا آدریان ساخته شود. کوشک ورجاوند، نیز دیگر زمین به نسبت بزرگی است که در اختیار جامعه زرتشتی قرار دارد. با این حال سازمان جوانان زرتشتی(فروهر)، به عنوان متولی این زمین، به ویژه در مورد تاخیر در ساخت استخر، مورد انتقاد خیلی هاست، به طوری که ساخت زمینهای ورزشی در این محل نیز شجاعت خاص خود را می خواهد. دوری فاصله از تهران، هم موضوع دیگری است و ایجاد امکانات خوابگاهی و بسیاری دیگر چیزها که هزینه برگزاری جام جان باختگان را در آنجا را به اوج می رساند. بگذریم از اینکه انجمن تهران، به بهانه دوری و فاصله زیاد و به دلیل های بسیار دیگر، برگزاری جشن یک روزه ای مانند سده را نیز در آنجا جایز نمی داند. حال بیاندیشید که این انجمن بخواهد از برگزاری جام در کوشک حمایت کند. تنها یک هفته؟ موضوع دیگری که در ساخت و بهسازی امکانات بایستی در نظر گرفت، مدت زمان استفاده است. آیا یک هفته برگزاری جام این ارزش را دارد که صدها میلیون تومان هزینه صورت پذیرد و تنها در یک مدت زمان کوتاه مورد استفاده قرار بگیرد؟ در میان این مکانهای ورزشی، مارکار هنوز بهترین به نظر می رسد. با توجه به هزینه هایی که سالهای پیش در مارکار انجام شده است، شناخت بیشتر مردم و البته زمینهای بلااستفاده و در حال استفاده مارکار. مارکار تاکنون به عنوان یک مجتمع دینی، فرهنگی، ورزشی مطرح بوده است. یک همه کاره و هیچ کاره! این محل به جز در زمانهای خاص، استفاده عمومی ندارد. البته دارد ولی بیشتر محلی است. مارکار، یک ورزشگاه موقتی است برای بسیاری از ساکنان شرق تهران که مشکلات آن را به جان می خرند و به ورزش در آن می پردازند. تفریحگاه مردم در ایام تابستان و البته برنامه ها و جشنها که هنوز اندکند. آیا مارکار می تواند به عنوان نخستین مجتمع مناسب ورزشی زرتشتیان تهران شکل بگیرد؟ بازدید: 841
|
|||||||||||||||||
یادداشت ها (9)
تبلیغات
|