جوانی که خوش بین و وارسته بود
بزیبا رخی سخت دل بسته بود

نشسته به کنجی و دل خسته بود
دو چشمان خود را فروبسته بود

بگفتم که چشمان چرا بسته ای
مگر بر رخ یار دل بسته ای

بگفتا که چون یک نگاهم نمود
دو چشمان او عقل و هوشم ربود

ندانم کجا جویم آن ماهرو
که با او نشینم کنم گفتگو

بگفتم که ای عاشق بی قرار
که زیبایی تنها نیاید بکار

چه خوب است زیبای خوش خلق و خوی
متین و خردمند و سیرت نکو

اگر برگزینی چنین دلبری
بود بهتر از هر زر و گوهری