مکنا: پارچه ای شاد که از سر تا پشت پای یک بانوی زرتشتی را می پوشانده است. حتی مچ دست کاملا پوشیده می شده بی آنکه مزاحم کارهای روزمره وی شود. پارچه ای که در عین ظرافت و لطافت بدن نما نیز نبوده و برای مراسمهای مختلف رنگهای خاصی نیز داشته است.

لچک: پارچه ای سوزن دوزی شده که وابسته به سلیقه بانوی استفاده کننده طرح خاص خودش را داشته است. پارچه ای سه گوش که روی سر و زیر مکنا پوشیده می شده تا هم از سر خوردن آن جلوگیری کند و هم پوشش موها را کامل کند.

لباس زیر مکنا: معمولا بلوز و دامنی گشاد بوده است که حتی دامن آن از چندین برش تشکیل می شده که تا زیر زانو قد داشته است.

شوال: شلواری از جنس پارچه ای لطیف با رنگهایی شاد چون قرمز و سبز و ... که گلهایی ریز آنرا زینت می بخشیده است. دوخت گشاد آن بگونه ای است که تا مچ پا را پوشش می دهد و پایین آن توسط کش جمع می شده است.

در بسیاری از شهرهای زرتشتی نشین این لباس پوشش محسوب می شده است و در بعضی شهرهای دیگر مکنا جایش را به چارقد می بخشیده است که آن هم پارچه ای مربع شکل بوده که بصورت سه گوش درمی آمده و تا زیر کمر بلندا داشته و زیر گلو با سوزنی زیبا به سلیقه بانوی زرتشتی محکم می شده است.

پارچه هایی که برای این پوشش بکار برده می شده معمولا از رنگهای بسیار شادی تشکیل می شده که در واقع شور و نشاط را برای اطرافیان و خود شخص بدنبال داشته است.

امروزه نیز زنان و بانوان میان سال و سالخورده هنوز سنت لباسها را حفظ کرده اند، ولی برای عده ای این پوشش، مفهوم و اصالت خودش را از دست داده است.

مکناهای بلندی که تا مچ پا را می پوشانده امروزه جای خود را به مکناهای نازک و کوتاه تری که بلندای آن تا زیر زانو تجاوز نمی کند داده است.

لباسهای زیر مکنا دیگر گشاد و پوشش دهنده نیست بلکه بصورت مدرن و امروزی درآمده که حتی رنگهای شاد را نیز بهمراه ندارد. دامنهایی بلند و تنگ با رنگهایی تیره که دیگر استفاده از شوال را نیز بی معنی جلوه می دهد. تصورم این است که در آینده ای نچندان دور دامن نیز جایش را به شلوار خواهد داد. مکنا و شلوار!!!

آرایش مو نیز بصورت مدلهای امروزی پوشیدن لچک را بی رنگ می کند.

چارقد نیز که جای خودش را دارد، کوتاهی آن تا اواسط کمر آمده و دیگر محکمی زیر گلو را نخواهد داشت و بصورت بسیار آزاد پرهای آن بر روی شانه انداخته می شود.

به نظر می رسد پوشیدن این لباسها امروزه بیشتر به خاطر انجام وظیفه یا اجبار باشد. چرا که روز به روز سعی در امروزی کردن آن داریم. در حالیکه واقعا فرهنگ گذشتگانمان را زیر سوال می بریم. چرا که هر قسمت از این پوشش دارای معنی و مفهوم زیبایی است که با این شیوه کاملا بصورت تشریفاتی و بیشتر جلب توجه اطرافیان درآمده است.

آیا واقعا لازم است آن پوشش اصیل و ساده با این مدلهای امروزی در هم آمیخته شود؟ آیا واقعا اینگونه حفظ سنت می شود؟! هدف چیست؟

قطعا هدف تغییر سنت ها نیست بلکه نگهداری از آنهاست اما این شیوه مناسبی نیست. استفاده نکردن از این پوشش بسیار بهتر از استفاده نادرست از آنهاست. بیایید یک سری عقاید خشک و نادرست را کنار بگذاریم و کمی عاقلانه تر بیاندیشیم.

برای آشنایی با پوشش بانوان زرتشتی اینجا را بخوانید