برف دیرهنگام زمستان، منطقه یوسف آباد را سپیدپوش کرده است. آدریان بزرگ، که بارها بارها نامش را شنیدم اینک روبرویم است؛ سپید و پاک.  جز رد یک ماشین و انسانهایی که جای پاهایشان به سمت گاهانبارخانه می رود، برف دست نخورده است. بار پیش که به آدریان آمدم را دقیق به یاد نمی آورم. نمی دانم آن موقع چه گونه بود. فکر کنم بیش از 10 سال از آن زمان می گذرد. جز خاطرات محو زمین آسفالتی که تمرین در آن صورت می گرفت، چیزی را به یاد ندارم که بخواهم چیزی را مقایسه کنم. روبرویم زمین بسکتبال است. حلقه ها، نو هستند. به یاد نمی آورم در تهران چنین حلقه هایی را دیده باشم. بهترین حلقه هایی که به یاد می آورم مربوط به باشگاه یزد است و پس از آن تالار پولاد کسنویه یزد. حلقه های مارکار را نیز به یاد می آورم ولی گویا خیلی پایینتر از حد استاندارد است. در سمت راستم زمین فوتبالی است که اکنون سپید است ولی این سپیدی موقتی است. گویا چندی است که  پس از سالها با چمن مصنوعی سبز شده است. تور بدمینتون نیز در گوشه ای دیگر به چشم می خورد. سمت چپم گودبرداری شده است. گودی که قرار بوده زمانی پی باشد برای آرمان چند ده ساله زرتشتیان تا مگر مجتمع بزرگی داشته باشند، تا در کنار نیایش اهورامزدا، جنبه های ورزشی و فرهنگی و دینی خود را تقویت کنند. با این حال این گود هنوز پابرجا است تا آنان که به اینجا می آیند آرمان خود را فراموش نکنند.

پس از آن است که  گامهایی در برف برمی دارم تا جدا از آنکه از قیژقیژ برف لذت می برم، ردی از خود برجای بگذارم تا جاپای مرا برای لحظاتی هر چند اندک نگاهدارد. به سوی ساختمانهای ساخته شده می روم. صدای پخش گاتها از تنها اتومبیل پارک شده روبروی گاهانبارخانه می آید. ورزشکاران در گاهانبارخانه گردهم آمده اند. دقایقی چند از سرمای بیرون به گاهانبارخانه که با دو بخاری گرمتر شده است پناه می برم. آفرینگانی از آتش افروخته شده و قدری کندر بر روی آن قرار گرفته که عطرش را در محیط می پراکند. در اتاق دیگر آدریان بزرگ شیرین خوبچهر، که به تازگی به عنوان مدیر ورزشی آدریان بزرگ انتخاب شده است، از طرحهای خود سخن می گوید. وی پیشنهاد می دهد تا آفرینگانی را در نزدیک حوض، جلوی در بگذارد تا ورزشکاران در هنگام ورود، نیایشی بخوانند و در ادامه به سوی زمینهای ورزشی بروند. کاشت گل در روزهای پایانی سال، همزمان با گاهانبار پیته شهیم گاه، به نامگانه درگذشتگان دیگر پیشنهادی است که مطرح می کند.در ادامه از هزینه ها می گوید و با دیگر باشندگان، مهندس رستم یگانگی، مهندس نوشیروانی و دکتر اسفندیار اختیاری به همفکری می پردازد.

 گرداگرد گاهانبارخانه ورزشکاران به گفتگو مشغولند، آنها منتظرند تا نشستی که در اتاق دیگر ساخته شده در آدریان بزرگ، به پایان برسد و از گردآورنده خود به آدریان با دسته گلی قدردانی کنند. باشندگان در نشست به سالن می آیند. کلاه یکبار مصرف توزیع می شود. یکی به سمت اتومبیل می رود تا پخش ماشین را که مدتی است خاموش شده روشن می کند و طنین گاتها آغاز می شود. پس از ان نماینده ورزشکاران به سخنرانی می پردازد. پس از آنکه در سخنان خود از مهندس یگانگی و مهندس نوشیروانی برای نیک اندیشی شان  و دکتر اختیاری و دیگر هموندان هیات مدیره برای پیگیری بهسازی آدریان قدردانی می کند. در پایان دسته گل تهیه شده را به مهندس یگانگی تقدیم می کند. پس از وی، دیگر هموندان حاضر در هیات امنا به سخنرانی می پردازند. صحبت از تاخیر چند ده ساله است و آرزویی که بهسازی زمینهای حاضر در آدریان بزرگ، جلوگیر آن نیست. آنها همگی می گویند، این بهسازی تنها برای استفاده بیشتر و اشتی جوانان با آدریان بزرگ است. کسانی که پیش از این نیز به آدریان می آمده اند و آنرا به فراموشی نسپرده اند.

پس از پایان برنامه به گفتگو با تنی چند از باشندگان می پردازم تا بدانم نظر آنان درباره زمینهای بهسازی شده ورزشی چیست. ورزشکاران از زمین فوتبالی که امروز جز بهترین زمینهای فوتبال زرتشتیان است، قدردانی می کنند و از کاستی و کارهایی که هنوز باید انجام شود خبر می دهند. رفتن توپ به بیرون زمین و مانند آن از جمله کاستی های برشمرده شده است. خانم خوبچهر از طرحهای دیگر خود می گوید. برگزاری کلاس­های مختلف ورزشی، مربیگری، داوری و ... از جمله برنامه های وی است تا همه ورزشکاران علمی ورزش کنند. آماده سازی تالار برای پینگ پنگ و یوگا و ورزشهای چندین گانه دیگر دیگر برنامه اوست. او به زیبایی آدریان نیز توجه دارد و پیشنهاد می دهد تا هر فردی که می خواهد در چهره پایانی گاهانبار با کاشت گلی از درگذشتگان خود یاد کند به آدریان بیاید. دکتر اختیاری که همین امروز برای آدریان وسایل ورزشی تهیه کرده است در سخنرانیش بهسازی زمینهای آدریان را نشانه ورزشی شدن صرف آن نمی داند و می گوید ما هنوز آرزو داریم تا روزی آدریان بزرگ ساخته شود و مجتمعی که نوید آن را در این چند ده سال اخیر داشتیم ایجاد شود. دکتر خسرویانی نیز از مشکلات آدریان بزرگ در سخنرانی ای که در این روز و قدردانی ورزشکاران از مهندس یگانگی صورت می گیرد عنوان می کند: ما در 2 سال اخیر تازه آدریان را به مرحله صفر رسانده ایم و هنوز نقشه های خود را فراموش نکردیم.

مهندس یگانگی نیز در پاسخ به پرسش من که می خواهم تا در مورد آدریان بدانم. مهمترین دغدغه جامعه زرتشتی را کاهش ارزش های بنیادین جامعه زرتشتی می داند. کاهش راستی و اشا، چیزی است که او را نگران کرده است. وی پیش از پاسخ به پرسش من در سخنانی که برای ورزشکاران گفت به بیت ز نیرو بود مرد را راستی، ز سستی کژی زاید و کاستی اشاره کرده است.

در حالی که اندک اندک دارم آدریان بزرگ را ترک می کنم از آقای نوشیروان که سرایداری آدریان بزرگ را به گفته خود 3 سال است بر عهده دارد می پرسم آیا ساخت این زمینها مفید بوده است؟ وی می گوید پیش از این جز دو، سه تیم، تیم دیگری نمی آمد ولی به تازگی چند تیم دیگر فعالیت خود را آغاز کرده اند. از بسکتبالیستها می پرسم. می گوید چند وقت پیش تیمی برای تمرین اعلام آمادگی کرده است. در حال صحبت با وی از نگرانی اش سخن می گوید. نگران قبضهای برق است و می گوید چنانچه تیمها شبها برای ورزش بیایند و نورافکنها روشن بماند، چه می شود؟ آیا قبض برق بالا سبب نمی شود تا از رونق گرفتن آدریان بزرگ، که اندک اندک دارد صورت می گیرد، جلوگیری شود؟

در حالی که به ردپاهای خود که اکنون در زیر بارش دوباره برف در حال محو شدن است می اندیشم، یاد گفته مادرم می افتم که چه خوب می گوید جز خوبی همه چیز رفتنی است. راستی حال که آدریان بزرگ گامهایی برداشته است تا کمینه مجتمعی  ورزشی و دینی شود؛ آیا به تنهایی می تواند کمبودهای بزرگ جامعه زرتشتی را در زمینه ورزش جبران کند؟