« در ایران کهن برای پذیرایی از فروهرها بر بالای بام خانه ها غذاهای گوناگون می گذاشتند و این رسم در زمان ابوریحا بیونی رایج بود و هنوز نیز در روستاهای فارس رایج است.

آیین قاشق زنی تمثیلی است از فرا رسیدن این مهمانان تازه رسیده ی آسمانی که گرسنه هستند و آب و غذا می جویند و باید فدیه ای نثار آنان کرد. قاشق و ظرف مسین نشانه غذا و غذاخوری است و فدیه غذایی در هنگام آیین های دینی یکی از رسم های دیرین همه قومهای روی زمین است و ضیافت ها و سورهای مذهبی در همه جا بویژه در ایران رایج بوده است.

فروهرها چون موجودات پنهان و غیر محسوس و ناشناخته هستند، تمثیل آنها نیز باید ناشناس بماند، از این رو پسران چادر بسر می کنند و دختران روی می پوشانند و کوشش می کنند که ناشناس بمانند.

قاشق کوبیدن بر روی ظرف های فلزی نشانه فدیه و غذا خواستن است و بر خانواده ها است تا غذایی در ظرف فرا رسیدگان ناشناس بریزند، در این آیین توانگران فرود آمدن فروهرها و غذا خواستن آنها را بنمایش در می آورند و این موجب خجستگی است و خانواده های بی چیز برای خود و برای پدران و مادران آسمانی خود بهنگام سال نو غذا و آجیل از دیگران می گیرند و به خانه می برند. و چون این غذاها ویژه موجودات آسمانی است و از آنان است، آنها را شادمان می سازد و آنان به فدیه دهندگان نیک روزی و گشادگی موهبت می کنند و از اینرو آن غذا و آجیل مشکل گشا است.»

نوشته های بالا برگرفته از کتاب جهان فروری دکتر بهرام فره وشی است که عینا نقل شد و اما دلیل آوردن این سخنان از این قرار است:

شامگاه چهارشنبه سوری در حال آمدن به خانه بودم که گروهی از جوانان یا بهتر بگویم نوجوانان زرتشتی محله را دیدم، پارچه ای به دوش انداخته بودند و ظرفی و قاشقی به دست داشتند، از من آجیل می خواستند، گفتم بیایید برویم در خانه مان، آنجا عکس بگیریم. آنها هم پذیرفتند و تصاویری که می بینید ماحصل این اتفاق است، البته برای طبیعی تر شدن، نخست کمی از داستان قاشق زنی را برایشان تعریف کردیم: