گل افشان نوروز و اورمَـزدِ فــرخ
شکوفان کن لب و خندان نما رخ

بـهـار و بلـبل و بـاغِ پـر از گــل
سـوری و سـبزه و گلزار و سنبل

نـشـان از روزِ نـو  نـوروزی زیبـا
خجسته­پـی پـیامـی بـادا از مـا

جهان را مژده ده نوروز آمد
سالی فرخنده و پیروز آمد

نگر بر بـاغ و دشـت و سـبزه زاران
نیوش آن نغمـه­ی شـاد هَـزاران

به هر گلزار شـکوفـه­هـا شکـفتنـد
زشـادی مـرغکـان ترانـه گفتند

به نوروز، هر کجا نو گشـت و زیـبا
کهنسال نو روز است، اما چه بُرنا

جهان را مژده ده نوروز آمد
سالی فرخنده و پیـروز آمد

سوسن و سنـبل و سـوری چـه خوشـرنگ
زینت بخش میزِ هفت سین و هفت رنگ

بیدِ مجنون گیسو در هم بیـاویخـت
به زیرِ مخملِ سبز، سایه­ها ریخت

گلبیـز و بویِ بیـد مـشک آوَرَد بـاد
هـزاران آفـرین بـادا بر ایـن باد

جهان را مژده ده نوروز آمد
سالی فرخنده و پـیروز آمد

هَزار چهچه زنان با مرغِ خوشخوان
هِزار فرخنـ:ده بـادی بر بهارخوان

دمن سرسبز و دشت­ها شد هـماهـنگ
پرنده خوش خوان بلبل خوش آهنگ

هوا خوش بو ز عطر رُز گـل و نـاز
هَزار انـدر چـمن نغمه کنـد سـاز

جهان را مژده ده نوروز آمد
سالی فرخنده و پیروز آمد

بهار زیبا  و گل خوشبو و بلبل در تکاپو
تکاپو کن بچیـن هفت سین لبِ جو

بچین سفره هفـت سیـن با دلـی شاد
به خـوبـی از نیـاکانـت نـما یاد

بـه یـادِ آن نیـاکان هـفتـی بـر چــین
چه با سین و چه با شین و چه هفت چین

جهان را مژده ده نوروز آمد
سالی فرخنده و پیروز آمد

نیـابی بـه ز ایـن جشـنی در آیـیـن
نیابی در جـهان زیـباتـر از ایـن

شراب و شیر و هم سـوری و سـنبل
رنگارنـگ سـفره و نوای بـلـبل

خـجسـته بـر شـمـا نـوروزِ زیـبـا
که زیبا مانده است و مانَـد، برجـا

جهان را مژده ده نوروز آمد
سالی فرخنده و پیروز آمد

نوروز 3749 دینی زرتشتی،1390 خورشیدی فرخنده باد