در سال 2001م به همت و پشتیبانی پارسیان‌هند، فیلمی تحت عنوان «بر بال‌های آتش»(On Wings of Fire) به کارگردانی «سیروس‌باروچا»(:Cyrus Bharucha) ساخته شد که زندگانی «اشوزرتشت» را بر مبنای روایت نسک‌های دینی به تصویر می‌کشید.

بخشی از این فیلم به روایت مجلس گفتمان «اشوزرتشت» با «گشتاسب‌کیانی» و دو مشاور خردمندش «جاماسپ‌بیدخش» و «فرشوشتر دانا» اختصاص دارد. در این مجلس باشندگان پس از شنیدن پیام اهورایی دین‌بهی و دعوت ایشان به ‌سوی پروردگار یکتا و بی‌همتا، پرسش‌هایی را از پیامبر پاک‌سرشت می‌پرسند و آن وخشور به یکایک آن پرسش‌ها پاسخ می‌دهد.

در بخشی از این پرسش و پاسخ، کی‌گشتاسب می‌پرسد: «مگر شما نمی گویید که تنها یک خالق به ‌نام «اهورامزدا» وجود دارد و شما پیام‌آور اویید، پس سبب وجود این دو مینوی همزادی که در آموزه‌های خویش می‌فرمایید، چیست؟ آیا مقصود از آن اشاره به وجود دو خالق است؟ یا «اهورامزدا» که نور‌بی‌کران و ذات خرد و دانایی‌اش می‌نامید، خود با بی‌خردی انگره‌مینو را هم آفریده که مزاحم آفرینش  نیک او باشد؟»



«اشوزرتشت» برای پاسخ، مشعل و جامی درخواست می‌کند. سپس رو به کی‌گشتاسب و دانایان چنین می‌فرماید: «آگاه باشید که جهان هستی، همه سرشته از  نور بی‌پایان اهورامزدا است، به مانند شعله‌ی آتش و فروغ تراویده از آن. اگر این جام(:ساغر) را به مانند آفرینش مادی و جسمانی(:گیتی) بشماریم، سایه و تیرگی که در پشت این جام افتاده است، به مانند اهریمن و مینوی تاریکی و نادانی است و آن به سبب دوری از سرچشمه‌ی نور و دانایی است. به این مثال، تنها یک خالق وجود دارد و تاریکی هم زاده‌ی اوست. زیرا از هم‌ایستاری این دو مینوی همزاد است که وجود آفرینش معنی پیدا می‌کند. یکی همه نور و روشنایی و دیگری همه تیرگی و سیاهی. انسان می‌تواند با نیروی «خرد» خود به معرفت اهورایی و تعالی برسد و به سرچشمه‌ی نور بی‌پایان نزدیک شود.»



سپس‌ اشوزرتشت جام را با دست بلند کرده و به‌سوی مشعل نزدیک می‌کند و می‌فرماید: «و انسان خردمند با کسب معرفت به مانند این جام به منبع نور نزدیک می‌شود، این‌گونه سایه و تاریکی نادانی اندک و اندک‌تر می‌شود تا به‌کلی محو شود و «انسان» و «نور» در کنار هم قرار می‌گیرند، تا آن‌که همه چیز دوباره به ذات بی‌پایان نور باز می‌گردد...»