تبلیغات

مرگ را باور كنيم

پندار

۰۳ بهمن ۱۳۸۹

با هر كس در مورد سختي ها، رنج ها، دردها و غم هاي موجود در زندگي صحبت مي كنيم نهايتا چون دستمان از چاره كوتاه است به اين جمله اكتفا مي كنيم كه: كارهاي خدا بي حكمت نيست. اما نكته مهم اين هست كه من بشر چگونه با اين دردها كنار بيايم و حكمت ها را بپذيرم.

زمانيكه از ديدگاه احساسي و ديني برخورد مي كنيم راحت تر با اين حكمت ها كنار خواهيم آمد اما امان از زمانيكه با عقل و منطق بخواهيم آنها را قبول كنيم مشكلي خواهد شد بر مشكلات.

عزيزي مي گفت: هميشه به گونه اي زندگي كن كه احساس مي كني فردايي برايت وجود نخواهد داشت.

با توجه به اينكه همگي ما به مرگ اعتقاد داريم اما آنرا باور نداريم. در لحظه خاكسپاري با ديدن جسمي تنها و بي جان، چند متر پارچه سفيد كم ارزش، خرواري خاك و گودالي كه منزل جاودانگي جسم است كمي به خودمان نهيب مي زنيم كه مرگ چقدر نزديك است. و به اين فكر فرو مي رويم كه من هم زماني در اين خاك آرام خواهم گرفت اما در تصورت خواهي گفت هنوز زود است!!! چرا كه مرگ را باور نداريم.

تا مدت كوتاهي انسان ديگري خواهيم شد و سعي مي كنيم از بند تعلقات دنيوي رها شويم اما اين احساس دير زماني به طول نمي انجامد و همه چيز بدست فراموشي سپرده خواهد شد (مرگ خوبست اما براي همسايه) و باز هم همان انسان خاكي خواهيم شد كه گاها فراموش مي كنيم انديشه، گفتار و كردار نيك داشته باشيم.

سرگرم زندگي دنيوي خواهيم شد كه يك امر كاملا طبيعي است زيرا روح در جسم خاكي مي دمد و به دنياي مادي هم وابسته است. تلاش و اميد براي زندگي لازم است اما نه اينكه پاي را از حد و مرز فراتر بگذاريم. هرگز فراموش نكنيم نهايتا ابديت براي دارا و نادار در هر مكان و زمان مانند هم خواهد بود، همان جسم تنها، چند متر پارچه، چند وجب خاك و رفتار خوب و بدي كه با ما و همراه ما خواهند بود.

چه خوب است گهگاهي به خود آييم، آيا اين زندگي مادي كه حتي نمي توانيم براي يك ثانيه بعد هم تصميم بگيريم ارزش اينهمه دوري، تشريفات، غرور و تكبر، ناسپاسي و ... را دارد؟

انسان جايزالخطاست اما هميشه به گونه اي رفتار كنيم كه مجبور نباشيم طلب بخشش از كسي بكنيم، مرگ را باور داشته باشيم و فراموش نكنيم كه شايد فردايي نباشد.

بازدید: 827

یادداشت ها (1)

1. نویسنده NM, در ۱۳۸۹/۱۱/۰۳ - ۰۷:۲۰:۳۸
با تشکر از مطلب جالب شما
کاش همه بخوانند و عمل کنند
تا وقتی عزیزی را از دست ندهیم نخواهیم فهمید
و ای کاش انسانها بدانند آنقدر زمان باهم بودنشان محدود است تا محبتشان را نسبت به هم نامحدود کنند.
در ضمن چه خوب است کسانی که عزیزی را از دست داده اند تنها نگذاریم.

ایجاد یادداشت
لطفا نظرات خود را در مورد این مطلب در اینجا ثبت کنید
نام:
پست الکترونیکی شما:
وب سایت شما:
یادداشت
کد امنیتی: (کد مقابل را داخل کادر وارد کنید)*

تبلیغات