|
اخلاق در ورزش جوانان زرتشتی: چند پیشنهاد به بهانه ی آماده شدن پیش نویس آیین نامه انضباطی جامها در هازمان زرتشتی |
|
|
| کیقباد بهدین | ||||||||
| ۲۸ دي ۱۳۸۹ | ||||||||
|
هم اکنون تقریباً تمام مکتب های آموزش و پرورش جهان از ریشه دارترین آنها در ژاپن تا به اصطلاح علمی ترین آنها در ایالات متحده همه متوجه شده اند که تشویق و تنبیه در همه رده های سنی از آموزش کودکستانی تا آموزش عالی فقط تاثیر مقطعی و کوتاه مدت دارد و به طور معمول از نهادینه شدن ارزش و اخلاق که ضامن حاکمیت درازمدت دوستی هاست، پیشگیری می کند. برای همین این روش تقریباً منسوخ می شود. بیشتر شرکت کنندگان در جام های ورزشی هازمان زرتشتی هم در همین محدوده سنی قرار دارند و می توان گفت نظریه ی بالا به نوعی درباره ی آنها هم صادق است. البته به عنوان یک فرد، من هم معتقد هستم باید یک چنین آیین نامه ای وجود داشته باشد که اگر در آینده مشکلی پیش آمد بتوان بدون غرض ورزی و فقط بر پایه ی قانون مندرج در این آیین نامه حکم داد ولی فکر می کنم همه حتی کسانی که آن را نوشته اند اذعان کنند که این کافی نیست. بهتر است درست همان کسانی که در جامهای پیشین واکنش اعتراضی داشته اند را هم دعوت کرد، نه برای نگارش آئین نامه، بلکه برای این که ببینیم آنهاریشه مشکل و راه حل را در کجا می دانند. در کنار این گردهمایی که مسلماً نظرات راهگشایی خواهد داشت باید به فکر افزایش همرنگی در بین تیمها بود. یعنی چه؟ به نظر می رسد در بین جوانان ما هم کم کم عقده ی رنگها در حال شکل گیری ست و بیشتر از ورزش و دوستی حاصل از آن « بردن » اهمیت پیدا کرده است. پیشنهاد می کنم برخی از پیکارهای ورزشی اصلاً رقابتی نباشد مثلاً می توان تورنمت هایی گذاشت و در پایان به همه یک اندازه پاداش داد. حتی تعداد مسابقات آن طوری باشد که نتوان تیم اول را معلوم کرد. یا مسابقات خاصی تدارک دیده شود که اسامی افراد تیمها با هم مخلوط شود و تیمهای جدید به طور اتفاقی تشکیل شود که آن زمان، وقتی یک تیمی اول شد یک نفر از بهمان آباد سفلی، یکی از فلانیه، یکی از بهمان آباد علیا و ... باشند. به عبارت دیگر پیکان رقابت را باید از درون جامعه به خارج هازمان هدایت کرد. من زیاد در این زمینه نمی دانم ولی مطمئن هستم جوانان با بینش وسیع تر و فکر بازتر خود می تواند راه حل های بهتری را ارائه دهند. . از نظرات همه استفاده کنیم. خواهش می کنم چشم بسته دنبال فلان فدراسیون یا بهمان جام نرویم و فکر نکنیم هر کار آنها کرده اند در جامعه ما هم جواب مثبت می دهد. آنچه مسلم است این که لیگ برتر فوتبال ایران و انگلیس و دیگر کشورها با آئین نامه ها و تنبیه ها هنوز خیلی با اخلاق فاصله دارند و باید به چیزهایی دیگرهم اندیشید. به هرحال، باید به خود ورزشکاران انگیزه داد که در حیطه ی اخلاق و دوستی صمیمانه وارد شوند چه که داشتن مقام نخست و جام فلان هیچ بر ارزش کسی نیفزوده مگر این که همراه با منش درست، گفتار راست و کردار پاک همراه بوده باشد. بازدید: 542
|
||||||||