این اسم به شکل کوسایوئی Kossaioi توسط استرابون یاد شده، و او جای کاسیان را در ناحیه شرقیتر، در دربندهای خزر، بالای تهران یاد می­کند. کلمه یونانی کاسیتیرسKassitiros (به معنی قلع) به معنی فلزی است «که از ناحیه کاسیان می­آید». نام همدان پیش از عهد مادها اکاسیاAkessaЇa بود که در آشوری کار-کاسی به معنی «شهر کاسیان» است. (گیرشمن، 1383، ص 55) Kassites ، در بابلی و آشوری Kashshu، Kashshi و در نامواژه­های جغرافیائی در ایران محتملاً به صورت­های قزوین و کاشان بازمانده است. کشّوها یاکاشیان (کاسیان) که محتملاً به صورت اقوامی مهاجر از شمال غرب به نجد ایران وارد شده بودند، سرانجام در مناطقی از زاگروس که محتملاً لرستان خوانده می­شود، ساکن شدند. دیاکونف و محققان روس با مهاجر بودن کاسیان مخالف­اند. وی آنان را با عیلامیان محتملاً خویشاوند می­داند. (بهار، 1384، ص 442)

کاسیان در هزاره دوم پیش از میلاد به بین­النهرین تاختند، ولی شکست خوردند و تنها توانستند در بخش­هایی از دره پهناور دجله و فرات، در شمال مرزهای بابل، باز بمانند. سپس، در همان هزاره باز تاختند و خاندان دوم سلطنتی بابل را تأسیس کردند (قرن هجدهم پیش از میلاد) و 576 سال بر آنجا فرمان راندند. (بهار،1384، ص 442) خاطره حمله کاسیان تأثیری عمیق و متمادی در ذهن بابلیان باقی گذاشت. آنان این خاطره را با نیرو و قدرتی خارق­العاده- که کمتر در مهاجمان بیگانه دیده شده بود- توأم کردند. لابد این علل و اسبابی داشته که منجر به طول دوران تسلط کاسیان شده است. در هر حال تعداد نسبتاً اندک متون و اسناد عهد کاسی تعجب­آور است و موجب این فرض شده که در این دوره رکودی طولانی وجود داشته است. کاسیان با مصر در عهد «امارنا» در تماس بودند. (گیرشمن، 1383، ص 56)

کاسیان برای اولین بار اسب را که در نزد ایشان جانور مقدسی بود، وارد بابل کردند. آنها نظامی اقطاعی در بین­النهرین پدید آوردند که محتملاً ملایم بود.  (بهار،1384، ص 442) متون بابلی مربوط به کاسیان نشان می­دهد که در ناحیه آنان، اختلاطی از آیین­های مختلف وجود داشته، که در آن خدایانی از منشأ آسیانی در جنب خدایان بابلی و ارباب انواع هند و اروپایی قرار داشته­اند، مثلاً شوریاشنShuriashn، سوریای هندوSurya hindou ، ماروتاشMaruttash یا ماروت هندیMarut indien ، و بوریاشBuriash که بورآس یونانی باشد. خدای بومی، کاشوKashshu ، بدون شک موجب تسمیه نام قوم مذکور گردیده است. (گیرشمن، 1383، ص 54)

در قرن دوازدهم پیش از میلاد، حکومت ایشان بر بابل توسط عیلامیان برافتاد، و در هزاره اول به کوه­های زاگروس بازگشتند. گمان می­رود که لرها از اعقاب ایشان باشند. (بهار،1384، ص 442) بسیاری از مفرغ­های لرستان، که در گورها پیدا شده است مربوط به مکان زندگی کاسیان است. (فرای، 1382، ص 84)

[املاهای فارسی استاد بهار: کسپی­ها، کسپه­ها؛ به نظر آقای دکتر ارفعی املای «کاشی» و «کاشیان» برای این نام بهتر است. kaššu و kašši هر دو یک واژه است که اولی در صورت جمع مذکر فاعلی و دومی صورت جمع در حالت اضافی/مفعولی است.] (بهار، 1384، ص 442)

یاری­نامه­ ها:
بهار، مهرداد، 1384، پژوهشی در اساطیر ایران، تهران: آگاه
گیرشمن، رومن، 1383، ایران از آغاز تا اسلام، ترجمه محمد معین، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی
فرای، ریچارد نلسون، 1382، تاریخ باستانی ایران، ترجمه مسعود رجب­نیا، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی

در این زمینه بخوانید:
نخستین مهاجران- قسمت دوم
نخستین مهاجران- قسمت اول
نشانه های ورود آریاییان در ایران
سرزمین ایرانویچ کجاست؟
سرزمین ایران پیش از ورود آریاییان