و در داخل ناحیه واقع در جنوب جاده بزرگ کاروانی-ناحیه­ای که بعدها به عنوان مرکز پرورش اسب شناخته شده- نفوذ کردند. آنان در این ناحیه مانند اقلیتی فعال مستقر شدند، ولی به نظر می­رسد که به سرعت، توسط توده قوم کاسی-که اصل آسیانی بودند- به تحلیل رفتند.

از این مطالعه می­توان اثر ظهور عنصر نژادی جدیدی را در سرزمین آسیای غربی استنتاج کرد. هر زمان که اختلاطی بین دو دسته نژاد مختلف مانند آسیانی و هند و اروپایی صورت گرفته- هر چند که قوم اخیر ضعیف­تر بوده- نتیجه آن قوه­ای است کمابیش مداوم، که این اقوام با تشکیلات نژادی دورگه، در توسعه امور سیاسی، دولتی، نظامی، اقتصادی، و فرهنگی، در نواحیی که تا آن وقت تاریخ نداشته­اند، نشان می­دهند.

کشورهایی که پیشتر فقط امیر نشین­های کوچک متفرق، شهرهای مستقل و حوزه­های مذهبی مستقل بودند، به صورت اتحادیه­های مقتدر و حتی شاهنشاهی درآمدند و از قوه محرکه­ای که آنان را در صف اول دول مقتدر عصر خود قرار داد برخوردار گردیدند. چنین بود حال ختیان و حکام میتانی، و چنانچه خواهیم دید همین امر برای کاسیان نیز اتفاق افتاد. (در مطلب بعد به این قوم می­پردازیم)

عاقبت بخش عمده قبایلی که تشکیل دهنده شعبه شرقی جنبش هند و اروپایی هستند به تدریج به سمت مشرق رفتند، از ماوراءالنهر و جیحون-آمو دریای جدید- عبور کردند، و سپس بعد از توقف کوتاهی در دشت بلخ، از معابر هندوکش بالا رفتند، و جاده باستانی مهاجمان را به سوی هند تعقیب نمودند، و در طول پندیشیر و رودهای کابل فرود آمدند.

ممکن است که در طی عبور از باکتریا(بلخ)، بعضی قبایل را به سوی جنوب رانده باشند. اختلاف عقیده مربوط به تاریخ پایان آخرین استقرار در این موضع، مسأله مذکور را همچنان در معرض تحقیق دانشمندان گذاشته است، زیرا چنان که حفاری­ها نشان می­دهد، بر اثر حمله­ای شدید، این ناحیه منهدم شده است. اگر تاریخ آن نیمه دوم هزاره باشد، علت این تخریب ممکن است به جنبش هند و اروپایی مذکور در بالا نسبت داده شود. اگر آن را تا قرن­های آخر همان هزاره پایین آوریم، ممکن است که علت مزبور، موج جدیدی از هند و اروپاییان باشد، که در این زمان ایرانیان را به نجد ایران آورد. (گیرشمن، 1383، ص 51-53)

یاری­ نامه­ ها:
گیرشمن،رومن، 1383، ایران از آغاز تا اسلام، ترجمه محمد معین، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی

در این زمینه بخوانید: