چه خوش گفت بلبل به مرغ سحر
که ای مرغ خواننده باهنر

توانم نباشد که اندر شبان
رقابت کنم با چنین نغمه خوان

سپیده دمان تا زند آفتاب
زنم چهچه تا گل درآید به خواب

اگر در سحر گه زنی نغمه ای
درآید ز هر شاخه ای غنچه ای

به بلبل چنین گفت مرغ سحر
که ای مرغ خوشخوان زرینه پر

نشاید همه مرغ بلبل شدن
که جایش میان پر گل شدن

تو از عشق گلها زنی چهچه ها
نه از بهر دل این بنده ها

منم مرغ آزاده خوش سفر
که شبها به هر باغ آرم به سر

همه شب به هر باغ در گردشم
از این نغمه خویشتن دل خوشم

بیا تا بخوانیم هر دو به وقت
یکی بر گل و دیگری بر درخت

چو آواز خوانیم در هر زمان
شود شاد و خندان دل مردمان