اجرای برنامه همراه با ارکستر سمفونیک بهانه ای شد تا به گفتگو با رامین اخوی جو بنشینیم، نوازنده پیانو، دانشجوی رشته موسیقی و هنرمندی که می خواهد در زمینه موسیقی هر روز پیشرفت کند.

در ادامه مطلب گفتگو با این جوان هنرمند و عاشق موسیقی را بخوانید:

خودتون رو معرفی می کنید؟
رامین اخوی جو هستم، متولد سال 1365 در محله خرمشاه یزد، در حال حاضر نیز بعد از گرفتن مدرک کاردانی رشته برق و الکترونیک، دانشجوی دوره کارشناسی رشته موسیقی دانشگاه هنر شیراز هستم.
فوق دیپلم برق الکترونیک- دانشچوی لیسانس موسیقی دانشگاه هنر شیراز

دلیل گرایش شما به موسیقی و این حرفه؟
بیشتر تشویق برادر بزرگترم رستم و علاقه ی خودم

ساز تخصصیتون چیست؟
ساز تخصصیم پیانو و ساز دومم سنتور است.

اساتید موسیقی تان را معرفی می کنید؟
اساتید پیانو: یک دوره ی کوتاه نزد سامان احتشامی و اساتید رشته موسیقی: نوید افقه، کیوان ساکت، وصال عرب زاده، مسعود شناسا

هدفتان از انتخاب این رشته و ادامه ی آن چیست؟
من ادامه ی این رشته را به دید یک شغل درآمدی نگاه نمی کنم و بیشتر برای به انجام رساندن چیزهایی که توی فکرم هست دنبال می کنم. موسیقی برای روح آدم ساخته شده و همیشه با آدم می مونه.

قصد دارید این رشته رو تا کجا ادامه بدید؟
در موسیقی هر گامی که به جلو برمی داریم انگار یه گام به عقب می رویم و می فهمیم هنوز هیچی نیستیم. هرچه جلوتر می روم، تازه می فهمم که موسیقی چه دنیای وسیعی داره و چقدر چیزهایی که در فکرم بوده ناچیز بوده. یکی از بزرگترین مزیتهاش این است که هیچ وقت تمام نمی شود و نمی توان گفت به فلان جا که برسی پایان راه یادگیری است. دلم می خواهد تا اونجا که توان دارم پیش بروم و درجا نزنم و همیشه پیشرفتی داشته باشم.

برنامه ی کاری آینده تان چیست؟
نزدیکترین برنامه ام 22 مهر ماه در تالار حافظیه به مناسبت بزرگداشت حافظ است که به عنوان نوازنده پیانو همراه دوستم آرش خورشیدی نوارنده کمانچه برنامه موسیقی تلفیقی را اجرا می کنیم. برنامه ی بعدی هم در جشنواره فجر که باید کار را آماده کنیم و بفرستیم البته آنجا به عنوان کرال و یک برنامه در کردستان عراق داریم باز هم به عنوان نوازنده پیانو. توسط یکی از دوستانم که آنجا برنامه داشته، کار را به صورت تصویری برایشان فرستادیم، برنامه را دیده اند و دعوت نامه فرستادند. ولی هنوز معلوم نیست چه زمانی برویم.

از ارکستر سمفونیک در شیراز بگویید، چی شد که به این گروه راه یافتید؟
حقیقتش اولش در این فکر بودم که بروم و این اجرا را ببینم، این ارکستر تو سال اجراهای معدودی دارد و حضور آقای مجید انتظامی و دیگر آهنگ سازهای بزرگ ایران بسیار ارزشمند است و حیف بود که این اجرا را از دست بدهم. آگهیش را در روزنامه دیدم، 8 مهر بود ولی متوجه نشدم که اجرا در شیرازه و تو فکر بودم که به تهران بروم و اجرا را ببینم.
فردای آن روز استادم زنگ زد، گفت ارکستر سمفونیک اجرا دارد می روی؟ من هم گفتم بله حتما. بهم گفت اجرا در شیرازه تازه آنجا بود که فهمیدم برنامه شیرازه. بعدش گفت یک خبر خیلی خوب بهت می دهم که می تونه یکی از بهترین برنامه های رزومه کاریت باشه گفتم چی؟ گفت دعوت شدیم ارکستر سمفونیک برای کرال!!!
من در قسمت باس می خواندم. بعد از انقلاب این اولین اجرای ارکستر سمفونیک توی شیراز بود که به بهانه دفاع مقدس اجرا می شد.

کمی در مورد ارکستر سمفونیک توضیح می دهید؟
تقریبا بالای 90 درصد از بهترین نوازنده های ایران را تشکیل می دهد. ارکستر سمفونیک در واقع بهترین ارکستر هر کشوری است.
که در این برنامه افرادی از جمله: ارسلان کامکار (ویولن) - فیروز ویسانلو (گیتار) - بابک ریاحی پور(گیتار باس) - آذرنوش صدرسالک (هارپ) و ... و همچنین نیما مسیحا - محمد عبد الحسینی خواننده سلو بودند و در کل 122 نفر نوازنده و کرال حضور داشتند که من هم یکی از آنها بودم.

به جز شما زرتشتی دیگری هم حضور داشت؟
به جز من کامیار ماندگاریان هم بود که ترومپت می زد ولی در این اجرا حضور نداشت. در ارکستر سمفونیک یک سری اعضا ثابت هستند و در هر اجرایی چه داخل کشور چه خارج از کشور دعوت می شوند ولی در کنارش یکسری افراد هستند که بصورت متغیر کار می کنند و برای یک اجرا دعوت می شوند و برای اجرای دیگر ممکن است دعوت نشوند. ولی همیشه اسامی شان در لیست ارکستر سمفونیک هست.

برخورد جامعه و خانواده با شما چه طور بوده؟
خانواده که با موسیقی مشکلی ندارند ولی این که به عنوان یک حرفه بهش نگاه کنند، برایشان کمی سخته. جامعه هم به همین صورت دیدشان هنوز قدیمیه و از طرفی ما کلا از نظر دانش موسیقی خیلی ضعیف هستیم.

از کارتون در صدا و سیما بگویید؟ کارهایتان صوتی است یا صوتی تصویری؟
ما در صدا و سیما اصلا کار صوتی و تصویری نداریم. کار من هم در رادیو و شبکه استان فارس است که هم به عنوان آهنگ سازم و هم تنظیم کننده و هم نوازندگی.

برنامه ی خاصی در جامعه ی خودمان داشته اید؟
برنامه ی خاصی که نه ولی دوبار در همایش موسیقی شرکت کردم.

چه توقعی از ارگانها و سازمانهای زرتشتی دارید؟
توقع خاصی که نه. اما دو سه ماهی هست در فکرم که اگر بشود کتاب گاتها را به صورت آوا نویسی و نت موسیقی دربیاورم، از آنجا که خواندن گاتها دشوار است و تنها افرادی می توانند گاتها را درست بخوانند که دین دبیره بلد هستند و افراد غیر زرتشتی نمی توانند به درستی آن را بخوانند این تصمیم را گرفتم.
به نظر من موسیقی یک زبان بین المللی است درست مثل انگلیسی، البته زبان بین المللی با گفتار با دیگران ارتباط برقرار می کند اما موسیقی بین المللی تر است، چون می تواند همه چیز را نشان بدهد، چیزهایی مثل افکار، بومی بودن، محلی بودن و.... همه چیز را می شود در موسیقی بیان کرد، چه موسیقی کلامی و چه موسیقی سازی، در کل می توان گفت که موسیقی حرف دل را می زند.
برای رسیدن به این هدف در ابتدا باید اوستا و گاتها را به صورت موسیقی در بیاورم تا مردم دنیا بدانند گاتها را چگونه باید خواند، با اینکه گاتها اولین سرود مذهبی دنیا بوده ولی ما نمی دانیم آدمهای آن دوران چگونه گاتها را می خواندند، چون هیچ جایی مکتوب نشده و گذشت زمان لحن صحبت، نوع موسیقی و فرهنگ ها رو تغییر داده. اگر بتوانم آن را مکتوب کنم حداقل مردمان هزاره های بعد می دانند ما چه طور گاتها را می خواندیم.
اینها را گفتم تا برسم به اینجا که من بیشتر به همکاری موبدها نیاز دارم، چون اول باید فردی که گاتها را به خوبی می خواند پیدا کنیم و بعد آن را به صورت موسیقی و آوا در بیاورم و این هم 100 درصد به همکاری کنکاش موبدان و ... نیاز دارد.
وقتی فکر انجام این کار به ذهنم خطور کرد، قصد داشتم خودم اینکار را انجام بدهم حتی اگه کسی کمکم نکرد حتی پولشم خودم بدهم، ولی اگر کسی کمکم کند می توانم زود تر کار را به سرانجام برسانم و واقعا خوشحال می شوم.
به امید این همکاری

موسیقی براتون چه ارزشی داره؟
من نمی خواهم به موسیقی به عنوان یک شغل درآمدی نگاه کنم ولی همیشه در زندگیم رتبه اول را داشته و از طرفی اصلا نمی شود در ایران روی درآمدش حساب کرد. ولی جدا از درآمد، برای بیشتر موزیسین ها احترام و دیدی که بقیه آدم ها به موسیقی دارند، مهم است که متاسفانه در کشور ما چندان خوب نیست و هنوز به دید مطربی به موسیقی نگاه می کنند.

و در پایان حرف آخر؟
از آنجا که برادرم (روانشاد رستم) خیلی در این راه مشوقم بود، وقتی در سن 19 سالگی در حادثه رانندگی درگذشت، تصمیم گرفتم اینکار را برای شادی روح آن روانشاد انجام بدهم و تا آخر این راه را ادامه بدم. امید وارم بتوانم این کار را به انجام برسانم .

روانشان شاد؛ با آرزوی موفقیت برای شما و ممنون از وقتی که به ما دادید.