فردا نهم مهرماه روز جهانی سالمند است . سالمندانی که براستی برای خیلی از ما فراموش شده اند یا آنها را در تنهائیشان رها کرده ایم ویا با سپردن آنها به سرای سالمندان برایشان روزها وشبهای غم انگیزی را رقم زده ایم . مادران وپدران پیری که برای تک تک ما شب وروز جوانی خود را گذاشته اند تا امروزی اینچنین داشته باشیم .

نوشتن یادداشت برای این سالمندان عزیز کار بسیار سختی است. نمیتوان با قلم آن روزها ویا امروزه آنها را توصیف کرد. بهتر دیدم نگاهی دیگر به مشکلات امروزه خودمان داشته باشم وتلاش کردم تا با نوشتن مطلبی درد آنها را فریاد بزنم .امید دارم که توجه بیشتر ما به این عزیزان راه فردای ما را روشن تر کند.

  اگر گرمی این دنیا برایت قطب سردسیر است                    اگـر آزادگـی داری ولـی قلبت بـه زنجیر است

   مثال نور آن خورشید که می تابد برآن خانه                    اگـرتو منشا نوری، ولی آن خانه دلگیر است

   ز لطف ومهرتو فرزند ،زبان بـر گله بگشایـد                    اگـر زخم زبـان او بـرایـت زخـم شمشیر است

   نشان بـرتـری درکـارِ تـوهــردم فـزون باشـد                     اگرجاه ومقام توبـه چشم خلق ،بسی زیراست

   برایت رفتن از دنیـا شـده رویـای هـر روزه                      اگـربینی که جان تـودراین دنیاهنوزگیـر است

   همه داد وفغان تو به گوش مردمان خاموش                     اگـرنـاله و آه  آن ضعیفان  نعــره شیـر است

   بـدان آه پـدر از ظلم تــو خیمه بـه جانت زد                       اگـر بـاران غـم داری زاشـک مادر پیـر است