اما در گفت و گو با تعدادی از جوانان متوجه شدم که اصلا مایل به شرکت در این جلسه نیستند . تصمیم گرفتم به کنکاش بروم جلسه ای نزدیک به دو ساعت نیم الی سه ساعت که تمام نشستهای آن دارای  دستور جلسه است اما حاضران در این جلسات در مورد هر موضوعی صحبت می کنند به جزء دستور جلسه  .

در اول جلسه بیشتر افراد دستشان را برای بیان مشکلات جامعه بالا می برند و وقتی رییس جلسه به اولین نفر وقت می دهد، بقیه اخم می کنند که چرا اولین نفر خود انها نبودند. بعضی از اعضای گروه وقتی خودشان حرف می زنند، اگر کسی کمی بلند نفس بکشد، ناراحت می شوند و اعتراض می کنند، ولی وقت حرف زدن دیگران، خودشان حرف می زنند،

بعضی ها فقط نگاه می کنند، برخی پا برهنه می پرند وسط حرف دیگران، بعضی ها فقط در مورد یک موضوع ثابت حرف می زنند، بعضی ها پشت سر افرادی که نیستند، صحبت می کنند، بعضی ها فقط ادعا دارند، بعضی حرفهای قشنگ می زنند، بعضی ها حرف مفت می زنند، بعضی ها مفت حرف می زنند، بعضی ها از خاطراتشان حرف می زنند.

در این جمع خبرنگارانی از سایت های مختلف حضور دارند که ساعتها باید وقت بگذارند تا این گفت و گو را تنظیم کنند تا دیگران وقتی می خوانند بفهمند، چه حرفهایی در جلسه گفته می شود. البته هیچ کس نمی فهمد نه خبرنگاران و نه حاضران در جلسه.  این مسائل باعث می شود تا نشستن در این جلسات نه تنها برای جوانان که برای همه سخت باشد. 

بدون شک افرادی که در این جلسات شرکت می کنند و چند ساعت  وقت و انرژی خود را صرف می کنند، انسانهایی دلسوز و ارزشمند هستند اما باید قاعده این گونه جلسات را رعایت کنند تا به نتایج سازنده دست یابند و تعداد افراد شرکت کننده به خصوص جوانان بیشتر شود.