تبلیغات

به مناسبت اول مهر

یادی از مدارس زرتشتیان کرمان

آناهیتا کشاورزیان

۰۱ مهر ۱۳۸۹

روز اول مهرماه براي هر كس يادآور يك سري خاطرات است. گروهي به ياد اشكهايي كه براي دل كندن از خانواده و پيوستن به جمع مدرسه ريخته اند، مي افتند. گروهي ديگر هنوز از شادي كه براي ورود به مدرسه داشته اند لبخندي زيبا بر لب مي رانند و گروهي ديگر يادآوري سرگرم شدنشان با لباسها و وسايل نو به خنده شان وا مي دارد. اما گروهي نيز با يادآوري خاطرات زيباي گذشته اشكي گرم بر چهره شان جاري مي شود كه آنهم دليل خاص خودش را دارد.

كرمان يكي از شهرهاي زرتشتي نشيني است كه داراي اولين مدارس ويژه زرتشتيان همچون ايرانشهر، كيخسروشاهرخ، اردشير همتي، شهرياري و كاوياني بوده است.

زمانيكه پاي خاطرات دانش آموزان اين مدارس كه امروزه بهاراني را پشت سر گذاشته اند مي نشينيم از شادروان ميرزا برزو آميغي بعنوان مدير لايق مدرسه پسرانه ايرانشهر ياد مي كنند شخصي كه شايد جز اندك كساني بوده كه در آن زمان به زبان انگليسي تسلط كامل داشته و به تدريس نيز مشغول بوده است.

زنده ياد كشورخانم مزديسنا مدير مدرسه دخترانه كيخسروشاهرخ بوده، شادروانان ميرزا كيخسرو سياوشيان و خواهرش تاج خانم مدير دبستان دخترانه شهرياري و دبستان پسرانه كاوياني بوده اند و مدرسه اردشير همتي امروزي كه در آن دوران كودكستان اردشير همتي بوده با همت روانشادان ارباب اردشير همتي و همسرش گوهر همتي اداره مي شده است و اولين آموزگاران ديني و اوستا كه در راه خدمت به دين و آموزش كوتاهي نكرده اند، روانشادان بهرام آريانا معروف به ميرزا بهرام، دستور اردشير اشيدري و دستور رشيد رستمي بوده اند.

به جرات مي توان گفت تمامي شاگردان اين مدارس با غروري خاص از دوران تحصيلشان ياد مي كنند. دوراني كه علاوه بر آموزش هاي لازم خواندن و نوشتن، فراگيري درس زندگي را به آنها يادآور مي شود. دوراني كه با تمام مشكلات و نداشتن امكانات رفاهي لازم افراد برجسته اي را تقديم جامعه كرده است. داشتن قلم و كاغذ و پوشيدن كفش و لباس نو شايد براي خيلي ها آرزو بود اما شوق سوادآموزي و يادگيري تمام مشكلات را هموار مي ساخت.

از مدرسه كاوياني گذر مي كنيم چرا كه به شكل كاملا مدرن و امروزي درآمده است. مدرسه اردشير همتي و شهرياري نيز به گونه اي بازسازي شده اند و امروزه دانش آموزاني را براي تحصيل به سوي خود مي كشند.

اما زمانيكه وارد مدارس ايرانشهر و كيخسروشاهرخ مي شويم به يكباره بغضي سخت گلويت را مي فشارد؛ چرا كه ديدن ساختمانهايي با سقف هاي گنبدي و ديوارهاي بلند كه در زماني استواري و پايداري را در وجود هر كسي تازه مي كرد و بناهاي قديمي كه حكايت از هنر و تلاش معماران و استادان چيره دست دارد امروزه رو به ويراني است. ويراني كه شايد ساعتها آنجا بنشيني و با يادآوري خاطرات گذشته ديده را نمناك كني كه چرا آنهمه زيبايي و غرور از دست مي روند.

مسئول اين ويراني و خاطرات تلخ كيست؟ نه البته بهتر است بدنبال مسئول نباشيم چرا كه اگر مسئوليت پذيري وجود داشت امروزه وضع به اين شكل نبود. پس بهتر آنكه بدنبال راه چاره باشيم. آيا از اينكه تنها نام داشتن اين مدارس را يدك مي كشيم خشنوديم، هر چند كه نمي توانيم استفاده درست از آن داشته باشيم؟! بايد به فكر آباداني بود ويراني چندان مشكل نيست ...

بازدید: 532

یادداشت ها (1)

1. نویسنده شازده کوچولو, در ۱۳۸۹/۰۷/۰۴ - ۰۹:۵۶:۵۵
روزاول مهر که از جلوی هر مدرسه ای رد می شدی چه شور و هیاهوی به چشم می خورد اما افسوس که درب این دو مدرسه با ان همه خاطرات شیرین بسته شده و هیچ هیاهوی نیست.این روزها دل خیلی از کسانی که از جلوی این دو مدرسه می گذرند می گیره حتی کسانیکه در این مدارس درس نخوانده اند ولی خاطرات بسیاری را شنیده اند.به امید روزی که دوباره دانش آموزان بسیاری را در این مدارس ببینیم که مشغول به تحصیل هستند.

ایجاد یادداشت
لطفا نظرات خود را در مورد این مطلب در اینجا ثبت کنید
نام:
پست الکترونیکی شما:
وب سایت شما:
یادداشت
کد امنیتی: (کد مقابل را داخل کادر وارد کنید)*

تبلیغات