تا نگـاه بر تخـت­ سلیمان دوخـتیم
همـه مهر و همه شادی برافروختیم

پگاه تابـید فـروزِ ایـزدی بر تخت
دگر باره همازوری با هم آموختیم

چه خوش دیده بر دیده افتاد به مهر
آتـش مهرِ هزاران ساله افروختیم

از سپید پوش موبد یسنا بخوان در جایگاه
بسی نیکو سخن­هایِ نـو آموختیم

خوش سرود خوانِ سپید پوش و سپید چهر
به چـشم دل دیـدیم و دردل برافروختیم

******

بـه یـادِ آتـشِ آذرگشـسب در پیـش
ز هم مهر و دوستی و راستی آموختیم

آتشکدهِ آذرگشسب با هزاران رسم و یاد
به یادش نمادِ گرمی و مهر افروختیم

همازوری و همیاری فزون بادا درین خاک
با آن گرمی و مهری کز هم آموختیم

گاهنباری بخواندیم یـادِ نیـکانِ زمـانه
بیادِ کسری ها شوری دگر افروختیم

سراسر خاک این بوم و بر، مهر افشان همی
تـا مـهر افشـان هـمی، دشمنان نالان همی

بمناسبت برگزاری گاهنبار در آتشکده آذرگشسب در تخت سلیمان که بنیانگذارش روانشاد پرفسور کسری وفاداری بود، یادش گرامی.
برگزارکنندگان و شرکت کنندگان؛ مهر افزون، همت فراوان، همازوریتان بیش.
 گودرز ماوندی/ 286/1389