بخش دوم این مصاحبه را در ادامه مطلب بخوانید:

 در مانتره داوران خوبی داریم از جمله دکتر مزداپور و یا دکتر گشتاسب. بنظر شما آیا ما توانسته ایم از دانش و حضور این داوران استفاده کنیم ؟

در ادامه صحبتهای قبلی باید بگویم که این صحبتها نباید باعث برخوردن به ارگانی باشد. ما نمی خواهیم وضعیت را خراب کنیم ما دوست داریم در جهت بهبود حرکت کنیم. مطمئنا هرکسی فعالیت اجتماعی می کند و جمع را برفردیت خود ترجیح می دهد، قصد آنرا ندارد به جامعه لطمه بزند. شاید این برداشت اشتباه ما باشد، شاید آنها نمی دانند کجای کار را دارند غلط پیش می روند .

اگر در مورد داوریها در بخش اوستا خوانی صحبت می شود، به این دلیل است که این مسئله به شرکت کنندگان ضربه وارد می کند، الان شرکت کنندگان از یزد کم شده اند، شاید سال دیگر از شهرهای دیگر کم شرکت کنند. مسئله اینجاست که وقتی یک فرد از خانواده این ضربه داوری را می بیند به مابقی اعضای خانواده نیز منتقل خواهد شد و خواهر و بردار او نیز ممکن است دیگر در مانتره شرکت نکنند و این مسئله ممكن است چند سالی گریبان خانواده اي را بگیرد.

درجواب به سوال شما، ببینید وقتی یک مقاله نمره لازم را جهت شرکت در بخش نهایی می گیرد حتما دارای ارزش بوده است و داوران، لازم دیده اند آن بحث در اینجا مطرح شود از طرفی دیگر وقتی باشندگان در سالن حضور پیدا می کنند و یا فرد مقاله اش را عرضه می کند یک دردی دارد و آنهم این است که بدنبال یک آگاهی است و دوست دارد پرسش کند و پاسخی را بشنود.

مانتره باید یک نشست هم اندیشی باشد، بین آگاهی های داور، توانمندی و مطلب ارائه شده شرکت کننده و طلب آگاهی آن باشنده که در سالن نشسته است. باید در اینجا یک اجماعی صورت بگیرد. براي نمونه اگر دكتر مزداپور تشخیص داده مقاله ای در بخش نهایی مطرح شود، حتما یک صحبتی دارد، ما باید حرف او را بشنویم و کسانی هم که در سالن نشسته اند آمده اند مطلب نیکی را بشنوند.

اینجا پایگاه یک خرد جمعی است. این اتفاق در حال حاضر کامل نمی افتد در اینجا یک مدیر توانمند لازم است تا بتواند از زمان استفاده کند. یک مدیریت زمان لازم است تا موقع مطرح شدن یک مقاله اگر استقبال خوبی از آن مطلب شد با یک مدیریت بتواند تمامی موارد را مطرح کند، نه اینکه گفته شود زمان نداریم و تمام. ما آمده ایم تا در رابطه با یک نوشته بحث کنیم و اطلاعات بگیریم پس باید این اجازه را بدهیم. آن مدیریت به واقع در قبال مقالاتی که نیاز به بحث و پرسش و پاسخ دارند وقت بیشتر را بگذارد و در مقابل مقالاتی که نیاز به زمان چنداني ندارند را وقت کمتری بدهد. الان ما این موضوع را نمی بینیم .

آیا این مدیریت را باید کانون دانشجویان داشته باشد ؟

این مدیریت نباید بعهده دانشجویان باشد، آنها باید مدیر را انتخاب کنند. اگر ما به سمت محور همایش می رویم یکنفر را باید بعنوان مجری انتخاب کنیم تا بالای سن را اداره کند و زمان سنجی بدست خودش باشد. بنظرمن همایش آسیب شناسی سال گذشته در قاسم آباد کار خوبی بود.

شما بعنوان یکی از کسانی که پیشنهاد همایشی بودن مانتره را دادید آیا برای افراد زیر 18سال انگیزه ای را در نظرگرفته اید؟

من نمی گویم رقابت نباشد من می گویم همایش نیز باشد یعنی اساتید و نمایندگان انجمن موبدان در اینجا حضور داشته باشند وهم اندیشی صورت گیرد.

در سالهای گذشته به سبب اینکه داوران بایستی امتیاز به مقالات می دانند لازم می دیدند که سوالات زیادی را از شرکت کنندگان داشته باشند و به سبب آن سوالات سختی پرسیده می شد. چرا پیشنهاد داده نشد که بیائیم روال را همان رقابتی نگه داریم ولی آن داوریهارا متعادل تر کنیم تا شرکت کننده نیز با یک آسودگی بیشتر شرکت کند و در میدان رقابت نیز باقی بماند؟

برروی قضیه داوری صحبت دارم وآن هم اینکه داوری باید به یک سمت وسویی مشخص برود او نیامده است سوالی بپرسد تا شرکت کننده نتواند جوابی بدهد او آمده بعنوان یک آگاه، به دانش و آگاهی شرکت کننده و یا باشنده در سالن اضافه کند. باید ما به داوران نیز زمان بدهیم. آنها به یکباره در یک زمان کم مجبور هستند تا تعداد زیادی مقاله را بخوانند و باید سه روزه به برگزارکنندگان پاسخ بدهند که مقاله چطور بود و امتیاز بدهند. این درست نیست. ما باید از یک ماه دیگر موضوع مقالات سال بعد را مشخص کنیم تا در یک زمان لازم موضوعات تدوین شود و بعد برای داور ارسال شود تا بتواند در زمان لازم آنها را بررسی کند و نظرات و سوالات خود را در زمان مانتره مطرح کند و آگاهی رسانی کند. آن زمان است که دیگر سوال بی مورد نمی پرسیم چون توانسته ایم موضوع را بررسی و مطالعه کامل داشته باشیم و می توانیم آگاهی رسانی کنیم. آن وقت است که مانتره می شود یک هم اندیشی كارساز.

آن زمان است که مردم ما به ويژه خواهندگان با اطلاع کامل از موضوع دیني طرح شده از سالن همايش  بیرون می روند و كم كم در مسيري قرار مي گيريم كه دیگر مردم ما به سادگي اسیر مکاتبي چون مهربابا و جی بابا و... نمی شوند. چون به تدريج یک آگاهی جامع نسبت به دین پيدا مي شود. اشوزرتشت موارد اساسي را تبیین کرده است ولی ما آگاهي كافی در سطح جامعه نداریم و بخشي از این آگاهي رسانی وظیفه داوران ما و بخش ديگر خويشكاري آگاهان عرصه دين پژوهي و نهادهاي پاسخگوست. نكته اي كه مطرح است اين است كه داور بايد در موضوعات خاص مطرح شده، زمان برای پژوهش داشته باشد و موضوعاتی طرح شود که درد جامعه است، ديگر زماني براي  بيان  موارد تکراری نداريم و در مجموع این غایت داوری ما نیست .

آیا این زمان سه روزه برای گفتن ایرادات و پرسشها و پاسخها کم نیست؟ بهتر نیست مقالات برگزیده مانتره پس از رفع معایب در یک همایش دیگر بیشتر باز شود ؟

وقتی یک موضوع مشخص از هم اكنون بعد از مانتره مطرح شود و نوشتارهايي ارزشمند با راهنمايي اساتيد تهيه شود این زمان سه روزه کافی است، بهتر است موضوعات اساسی مطرح شوند همانند فلسفه زرتشتي، ديدگاه اساسي گاهان در مواردي چون آفرينش، بهشت و جهنم، نيكي و بدي، ديدگاه اوستا بررسي و تفسير يشتها، ديدگاه متون پهلوي و ....فراخوان هم برای پرسش هاي مردم نیز داشته باشیم بعد زمان مشخص و كافي برای بررسی مقالات و پرسشها، در نتیجه تبیین آنها و طرح در همايش مانتره. بنظر مي رسد كه روال كنوني بازده اساسي براي دين پژوهان نداشته باشد.

بخش پوستر را دیدید به نظرتان بخش خوبی بود؟

به نظرمن خوب نیست كه تلاش افرادی در این حد دیده شود و حاصل تلاششان  برروی دیوار نصب شود. آن مباحث هم باید تا به یک نوعی بر روی سن ارائه می شد. فردی که در بخش پوستر شرکت کرده به نوعی کوچک دیده شده و احساس خوبی به آنها نمی دهد در ضمن آنها مشکلات نوشتار خود را نمی دانند و خبر ندارند که چرا در بخش پوستر شرکت داده شده اند .

این آگاهی دادن همان بحث آموزش است آیا نباید در مدارس خودمان یک تغییر اساسی در آموزش دینی بدهیم تا بچه ها در زمان مدرسه خیلی از این پاسخها را شنیده باشند و با یک دید باز بدنبال مباحث جدید بروند؟

مانتره تنها همايش ديني است كه عموما زرتشتیان ایران يا نمايندگانشان حضور دارند و مباحث و نوشتار دانش آموزان و دانشجويان در آن بررسی می شود. متاسفانه در شهرهای مختلف کمیسیونهای دینی تفاوتهای زیادی باهم دارند و هرکدام به یک نوعی رفتار می کنند. مانتره جايي است كه نوشتارهاي زرتشتیان ایران با تفکري علمي بررسي مي شود.

ما زمانی می توانیم به این صورت نگاه کنیم و كارساز باشد كه از یک منبع خاص و علمي آموزش معلم دینی داشته باشیم، در حال حاضر سطح دانش معلمان دینی ما متفاوت است. بعنوان مثال در دانشگاهها رشته دبیری شیمی وجود دارد رشته شیمی نیز داریم. آن کسی که رشته شیمی را خوانده نمی آید دبیری کند ولی در بین آموزگاران دینی خودمان اینگونه نیست. یک نکته دیگر که باید توجه بشود آگاهی خیلی از معلمان دینی ما در سطح همان زمانی است که مدرک ديپلمشان را گرفته اند و مثلا بعد از بیست سال دارند آنچه خود در گذشته آموزش ديده اند را تدریس می کنند، ولي فرزندان ما این آگاهی را نمی پذیرند، برای همین است که فرزند ما دین گریز می شود.

الان هماهنگی بین کمیسیون های دینی وجود ندارد و آموزشهای دینی ما در شهرهای مختلف متفاوت است. ضمنا ما کتاب دینی درخور در تمام پايه ها نداریم و تحقیق پر و پا قرصي نیز انجام نگرفته است. معلمان دینی شهرهای مختلف باید هم اندیشی داشته باشند از طريق اردوهاي گوناگون و از تجربیات يكديگر و اساتيد رشته هاي مختلف در امر آموزش استفاده کنند تا به یک نتیجه واحدی برسند. آنها باید مرتب آموزش ببینند و در دوره هاي مشخصي بازآموزی شوند. یک سامانه باید تعریف بشود تا اینکار را انجام بدهد و تمام کمیسیونهای دینی زیر نظر آن باشند و غايت، آن خواهد بود که فرزندان  ما در مسير دین باوري حركت داده خواهند شد و آگاهي درستي از دين دريافت خواهند كرد.

آیا تابحال شده که این پیشنهادات از جانب شما مطرح شود تا به آن رسیدگی شود؟

 برخي از اين صحبتها در نشست انجمن ها مطرح شده  و قرار است تا در کارگروه دینی عنوان شود تا بتوانیم به یک نتیجه مطلوب برسیم ولی هنوز این كارگروه تشكيل جلسه نداده و تنها گويا قبلا یکبار در تهران تشکیل جلسه داده.

آینده این بچه ها وهمایشها را چگونه می بینید؟

من کاملا خوش بین هستم. بچه های فعالی داریم، کانون دانشجویان دارد خوب کار می کند دانش آموزان نیز پیشرفت قابل توجه ای داشته اند ولی چیزی که مهم است این است این تلاشها باید مدیریت شود. مدیریت ما بصورت کلی است ما باید ریزتر مدیریت کنیم. با اینهمه مهاجرت، شرکت کنندگان خوبی در مانتره داریم و این مسئولیت مدیران ما را در آینده بیشتر می کند. آنها باید سرمایه گذاری ويژه بر روی این استعداد ها داشته باشند بايد روی این قضیه بیشتر و ریزتر کارکرد.

نقش رسانه های مجازی و مطبوعاتی زرتشتی را در گسترش این دین باوری چگونه می بینید؟

من کارکرد آنها را مثبت مي دانم با اینکه می دانیم رقابت گاهي تضاد نیز باخود دارد ولی مهم نیست، چون هدف همه راستي است، مهم ماندن و به روز شدن و پیشرفت است که در حال حاضر اینگونه شده است. ما الان حضوري موفق داریم و اگاهی رسانی خوبي در حال انجام است این یک راه روشنی است به شرطی که افتان و خیزان در آن حركت نكنيم ارماني بينديشيم و توانمند و آگاهانه روبه جلو حرکت کنیم.

بخش نخست گفتگو با مهرداد قدردان را در اینجا بخوانید