ولی خداییش خیلی سختی داشته تا درخت جام  به این عدد رسیده، خیلی نا سزاها  شنیده تا به اینجا رسیده، خیلی از اشک ها و لبخندها، شکست ها و پیروزی ها رو به چشم دیده، خیلی از همکیشان ما در رساندن جام به این عدد نقش داشته اند که حتی الان در بین ما حضور ندارند.

فقط از خوانندگان عزیز خواهشمندم که زود قضاوت نکنند و تا آخر مطلب را بخوانند و بدونن که  قصد ما فقط و فقط کمک  کردن است و بس

اول  از نکته های مثبت جام شروع می کنم و بعد هم به معایب می پردازم:
نکته ای که در نوع خودش بی نظیر بود وضیت بسیار مطلوب خوابگاه بود.

اهمیت دادن به ورزش نوجوانان هم جایگاه مهمی در جام راستی داشت، این نکته باعث افزایش تماشاگران و دلگرمی نوجوانان می شد، تا بدانند کسانی هستند که به فکر آنها  هستند و جایی هست که آنها در آنجا به رقابت بپردازند.

وضعیت بوفه که از تنوع بسیاری برخوردار و حتی آیس پک نیز در آن به فروش می رفت از دیگر نکات مثبت جام 31 بود.

و اما نکات منفی که از مسئولان عزیز خواهشمندم به آنها توجه کنند:

نداشتن اسکوربرد که بر طرف کردن این نکته باعث برطرف شدن بسیاری از جنجال ها و زیبایی جام و حرفه ای شدن مسابقات راستی می شود.

شماره اندازی  که در جام مورد استفاده قرار می گرفت به گفته فرنشین انجمن خرمشاه امسال جشن 22 سالگی اش را جشن گرفتند و یک رکورد تاریخی را ثبت کرد!!!

با خرید یک اسکوربرد مناسب دیگر از صدای میز داوری که جمله معروف وقت باقیمانده را بارها و بارها اعلام می کرد، خبری نیست، چون وسیله جدید دارای ساعت، کرنومتر، تعداد خطای تیمی، تعداد خطای فردی و زمان 24 ثانیه می باشد. بله باور کنید همه این کارها با یک وسیله.

نکته دیگر در مورد وضعیت صدا و باند ها است: فکر نمی کنم آهنگ گذاشتن با موبایل جلوی میکرفون برای پخش موزیک در خور و شایسته جام باشد.!!

نکته دیگر، وقتی وارد بوفه می شدیم به یک بشکه مستطیلی بر می خوردیم که باید با سختی فروان پر شود، یخ آورده شود و تازه بدتر از همه اینکه باید آدم خم می شد و به شکل سنتی آب می خورد که باعث خیس شدن شلوارو کفش می شد و آب کثیفی که روی زمین نقش می بست، حتی تا زمین مسابقه پیش می رفت که باعث لیز خوردن بازیکنان و داوران می شد. تمام این اتفاقات را می شد با تهیه یک آبسردکن برطرف کرد.

نکته بعدی: اگر به دیوار های باشگاه نگاهی انداخته باشید، متوجه می شدید که نبود یک ویترین یا یک برد ساده وکم خرج باعث شلوغی دیوار و نمای زشت آن شده بود.

که این جور صحنه ها را فقط در زمان انتخابات سال های خیلی دور به یاد داریم.!

نکته دیگر سرگردانی تماشاگران و بازیکنان از برنامه بازی های روز بعد بود چون تا ساعات پایانی شب و در اواخر بازیها اعلام می شد. این مورد خود بار دیگر جای خالی جام نامه را برای یکی از قدیمی ترین رویدادهای ورزشی ما نشان می داد که  این جام نامه می توانست باعث برنامه ریزی بهتر و با خبر شدن کسانی که در جام حضور نداشته اند از گزارش بازیها و نتایج مسابقات وعملکرد بازیکنان و داوران می شد.

از نکات جالب دیگر این مسابقات تاکید نماینده زرتشتیان بر اخلاق ورزشی و عدم اهدای کاپ اخلاق توسط برگزارکنندگان بود.

البته به نظر من کسی نباید برای کاپ و جام اخلاق را رعایت کند، بلکه باید برای احترام به تماشاگرانی که از وقتشان برای شما می گذارند و به تماشای مسابقه تان می نشینند، برای احترام به زمینی که اجازه انجام بازی را به شما داده و احترام به شخصیت خودتان باید اخلاق را رعایت کنید. ولی باید ببنیم خودمون تا چه اندازه در ترویج فرهنگ پهلوانی کوشیده ایم؟

خوب به یاد دارم  که بهزاد نابکی، هماهنگ کننده این مسابقات مطلبی نوشته بود با عنوان جام زرتشتی جایگاهی برای زرتشتیان. می خواهم از او این سوال را بکنم به عنوان  کسی که خود در جام جان باختگان از منتقدان بوده و در جام راستی از اعضای برگزار کننده جام: آیا مرگ حق است برای همسایه؟؟؟؟

شما که در جام جان باختگان می گفتید چرا با وجود داوران و مربیان زرتشتی از داوران غیرهمکیش که دارای کفیت بالایی نیستند و هزینه زیادی دارند استفاده می کنند، پس چرا در جام خودتان نیز از داوران غیر همکیش استفاده کردید؟ داورانی که به راستی  در اکثر مواقع صدای بازیکنان و تماشا گران را در آوردند!! داورانی که با آسودگی خیال به داوری می پردازند و با کمی نقد به ستوه آمده، داورانی که می دانند برای دوره های بعد و جام های بعد هم باز هم به سراغ آنها می روند!

مورد بعدی که نظرم را جلب کرد اجرای مراسم افتتاحییه و اختتامییه بود: البته مراسم اختامییه که از قرار معلوم برای فیلم ها است و در مورد مراسم افتتاحییه بهتره چیزی نگویم چون داغ دلم تازه می شود، ای کاش مثل اختتامییه اصلا برگزار نمی شد. مثلا در زمان رژه ورزشکاران، چه کنم، چاره کنم به وفور به چشم می آمد و شرکت کنندگان سرگردان بودند. وقتی اسم تیمی خوانده می شد با غافل گیر کردن فراوان تیمی دیگر حاضر می شد، یا اگر هم تیم مورد نظر حضور داشت تعداد افراد تیمی که رژه می رفت به انگشتان یک دست نمی رسید و جالب تر اینکه بعضی از ورزشکاران بدون لباس ورزشی رژه رفتند. و از آن جالب تر اینکه واقعا رژه رفتند یعنی دور زمین بازی چرخیدند و بعد از زمین خارج شدند!!!البته این موارد فقط شامل تیم خرمشاه که میزبان بازیها بود نمی شد!!

این مراسمی که ما شاهدش بودیم نشان از آماده نبودن افراد برگزار کننده داشت، در حالی که با کمی تمرین و جدیت می شد مراسمی شایسته برگزار کرد.

مورد بعدی سطل آشغال بود که در کل باشگاه مزدیسنا 2 عدد سطل آشغال بود یکی در بوفه و دیگری بیرون دستشویی که برای  برگزاری یک جام کم بود

وضعیت نامناسب رختکن ها که با کمی خرج بهتر می شد هم یکی دیگر از نکاتی است که می توان به آن پرداخت.

برویم به سراغ رشته پینگ پنگ، سئوالم از برگزارکنندگان عزیز این است که چرا مسابقه میکس برگزار نشد؟ در صورتی که با وجود داشتن ایام تعطیل و تعداد مناسب شرکت کنندگان فراوان این رشته و داشتن هوایی مطلوب و محل برگزاری سقف دار به راحتی این کار امکان پذیر بود.

از قرار معلوم ساختمان باشگاه مزدیسنا با توجه به قدمتی که دارد جز میراث فرهنگی است، پس شاید بتوان برای ایمن سازی و تجدید نمای آن از این سازمان کمک گرفت.

خوب به یاد دارم همیشه که به مقامی  می رسیدم با افتخار کاپ را بالا می گرفتم و لوح ها و حکم های قهرمانی و مدال ها را از در و دیوار آویزان می کردم ولی امسال دیگر خبری از مدال و لوح نبود به راستی چرا؟

در سخنرانی آخر جام فرنشین انجمن خرمشاه از کم رونق شدن جام و کم شدن تعداد شرکت کننده گان و تماشاگران انتقاد کرد و دلیل آن را بر گزاری رویداد های مختلف در تابستان دانست. شاید هم کمی مرتبط باشد ولی فکر نمی کنید دلیل اصلی آن روند نزولی جام باشد

حرف آخر :
در آخر همه این صحبتها از سر دلسوزی و برای بهبود شرایط حاضر می باشد و شما برگزاکننده، شرکت کننده و یاخواننده نیز دیدگاه هایتان را در این زمینه طرح کنید.