حالت نهادی (فاعلی)، حالت رایی (مفعولی)، حالت بایی (مفعول معه)، حالت برایی (مفعول له)، حالت ازی (مفعول عنه)، حالت دری (مفعول فیه)، حالت وابستگی (اضافی)، حالت ندایی

حالت هر اسم یا صفت در جمله بر اساس شناسه­های صرفی مشخص می­شود که به صورت بنیادی یا بدون شناسه یا ستاک stem هر واژه می­پیوندد که این صورت بنیادی در برگیرنده معنای اصلی واژه می­باشد و شناسه ها براساس حرف پایانی هر ستاک و براساس نقشی که کلمه در جمله دارا می­باشد به آن می­پیوندند و حالت هر کلمه را در جمله مشخص می­کنند. برای نمونه واژۀ yasn-əm «ستایش را، قربانی را» نمونۀ صرف شدۀ ستاک yasna- می­باشد که چون دارای حالت رایی یا مفعولی می­باشد شناسۀ صرفی əm به آن افزوده شده­است.

بر حسب حروف پایانی ستاکها ما با دو گروه صرفی عمده در اوستا روبرو می­شویم که هریک دارای شناسه­های صرفی مخصوص به خود می­باشند.

1-      گروه ستاک­های پایان­یافته به واکه (مصوت) شامل a,ā,I,ī,u,ū
2-      گروه ستاک­های پایان یافته به همخوان n, m, nt, r, h,š

منابع :
مولایی،  چنگیز (1384). راهنمای زبان فارسی باستان، تهران: نشر مهرنامک.
Jackson, A. V.W. (1384).AvestaGramar and Reader..انتشارات اساطیر: تهران


در این زمینه بخوانید:
آموزش دستور زبان اوستايي- پيشگفتار
آموزش دستور زبان اوستايي- درس نخست
آموزش دستور زبان اوستایی- درس سوم
آموزش دستور زبان اوستایی، درس چهارم
آموزش دستور زبان اوستایی، درس پنجم
آموزش دستور زبان اوستایی، درس ششم
آموزش دستور زبان اوستایی- درس هفتم
آموزش دستور زبان اوستایی- درس هشتم
آموزش دستور زبان اوستایی، درس نهم
آموزش دستور زبان اوستایی، درس دهم
آموزش دستور زبان اوستایی، درس یازدهم
آموزش دستور زبان اوستایی، درس دوازدهم
آموزش دستور زبان اوستایی، درس سیزدهم
آموزش دستور زبان اوستایی، درس چهاردهم
آموزش دستور زبان اوستایی، درس پانزدهم
آموزش دستور زبان اوستایی، درس شانزدهم
آموزش دستور زبان اوستایی، درس هفدهم
آموزش دستور زبان اوستایی، درس هژدهم
آموزش دستور زبان اوستایی، درس نوزدهم
آموزش دستور زبان اوستایی، درس بيستم