آن درخـت آشنـا بـا بـرگ زرد
آن کـه میسوزد زطـوفـانهـای سـرد

آن که در فصل خزان خوابیده است
در زمستان شاخه اش خشکیده است

ریشه اش در خاک باشد گرم گرم
آن زمیـن سخـت چـون دامـان نـرم

او کـه دارد صـد امیـد از نـوبهار
چـاره دردش نـبینـد در فـرار

خاک غربـت بـذر هجـران می دهد
روح و جانت را به زندان می نهد

آسمان آبـی اش پوشـالـی اسـت
خاک سردش از محبت خالی است

میوه اش هرگز ندارد رنگ و بو
خودهمه درد است، درمان را مجو

ما که مانند درخت ایستاده ایم
ریشه در خاک و چو سرو آزاده ایم

باد و باران را به چشمان دیده ایم
بذر دوستی بر زمین پاشیده ایم

ما که در این خاک بدنیا آمدیم
پشت پا بر خصم این دنیا زدیم

پس چرا در سر به فکر دیگری
خاک غربت را کنـیم تـاج سری

این وطن باشد همیشه برقرار
گـربسازی  خـاک آن، بـا افتخار