اما با نگاهی به اتفاقاتی که گه گداری روی می دهد، متوجه می شویم گردهمایی انجمنها هنوز راه زیادی را باید طی کند و هنوز تا رسیدن به یک اتحادیه کار بسیاری باقی مانده است. البته ناگفته نماند که انتظار رسیدن در طول یک یا دو سال شاید چندان منطقی نیست، با این وجود، شاید با نوشتن و بازگو کردن برخی کاستی ها، شاهد رفع زودتر آنها باشیم.

این توقع که روسای انجمنها هر سه ماه گرد هم بیایند و بتوانند در نشستی حداکثر 10 ساعته تصمیمات اساسی برای جامعه بگیرند، کمی سخت است، زیرا هر تصمیم گیری آن هم در سطح کلان نیازمند بررسی های زیادی است، بررسی هایی که انتظار می رود در کارگروه ها انجام شود و بارها به عنوان بالهای مشورتی از آنها یاد شده است. اما عملا کمتر انجمنی درک درستی از این کارگروه ها دارد، خیلی ها در نشستهای آن شرکت نمی کنند، مسئولین این کارگروه ها گاها به زور این نشست ها را تشکیل می دهند و یا اصلا تشکیل نمی دهند، برخی از آنهایی هم که حاضر می شوند واقعا نمی دانند قرار است چه کاری انجام دهند.

با وجود اینکه از آغاز دور جدید گردهمایی انجمنها یعنی حدود دو سال پیش، مطرح شد که نهادهایی در نشست انجمنها دعوت می شوند که اساسنامه و هیات مدیره داشته باشند اما شاهد آن هستیم که نه تنها انجمنهای غیر رسمی در این نشستها حضور دارند بلکه با تعجب فراوان می بینیم برگزارکنندگان یک برنامه که به هر دلیلی نمی خواهند زیر نظر هیچ انجمنی باشند نیز در این نشستها کرسی دارند. اتفاقی که درک آن چندان آسان نیست، این که با وجود این همه انجمن چرا گروهی می خواهند با استفاده از امکانات انجمنها کار کنند اما نمی خواهند نام هیچ انجمنی را بر خود داشته باشند و تازه در گردهمایی انجمنها نیز جایگاه دارند پرسشی است که هر چه زودتر به جوابش برسیم، باعث می شود تا حداقل تعداد انجمنهایمان از این که هست بیشتر نشود.

نکته دیگر که باز هم نشان می دهد انجمنها اتحادیه شان را درک نکرده اند، بی توجهی آنها به تصمیماتی است که خودشان می گیرند، مثلا نمونه بارز آن اتفاقی است که قرار است در زمینه گردشگری رخ بدهد و تا به حال بارها مورد تاکید قرار گرفته است و همه باشندگان نیز به ضرورت آن واقفند، ولی هیچ حرکتی رخ نمی دهد. و یا نمونه ملموس تر، داستان تشکیل کمیته فنی زیارتگاه ها بود، کمیته ای که شکل گرفت تا بر روی ساخت و سازها نظارت داشته باشد و باز شاهد برخی از اتفاقات غیر اصولی نباشیم و خودمان به بافت مکانهای سنتی مان آسیب نزنیم. اما نتیجه چه شد، نتیجه این شد که باز همه در جلسه انجمنها گفتند ما موافقیم و چه کار خوبی ولی هر کسی کار خود را انجام داد و بماند که چه کارهایی انجام شد. البته در کنار این مورد باید به مصوبات فراموش شده نیز اشاره کرد، مصوباتی که تنها تصویب شدند و بس همچون شکل گیری صندوق قرض الحسنه زرتشتیان.

بودجه، داستان بودجه خواندنی تر از بقیه است، از هفتمین گردهمایی انجمنها که روز چهارم آبان ماه برگزار شد و برای نخستین بار شاخص هایی برای بودجه تعریف شد، در هر نشست بسیاری از روسای انجمنها پیشنهادهایی را برای هزینه کردن بهتر بودجه مطرح کردند، پیشنهادهایی که بیشترشان خام بودند و در حد حرف. در نتیجه از آن روز تاکنون انجمنها تلاش نکردند تا بیایند و این شاخص ها را اصلاح کنند و یا نحوه تقسیم بودجه را تغییر دهند. حتی گروه مشورتی یا نظارتی که تشکیل دادند در واقع هیچ کاری انجام نداده است. از آن جالب تر انجمنی است که هنوز این شاخصها را درک نکرده است و در تک تک نشستهای گذشته بر اساس تصوراتش سخنرانی کرده است.

اما نکته جالبتر از بقیه این است که برخی انجمنها که اصول را درک کرده اند، خودشان نمی دانند می خواهند چه کنند. در گردهمایی شیراز، یکی از انجمنها پروپوزالی را ارائه داد که با موافقت باشندگان روبرو شد و بودجه نسبتا کاملی هم برای این برنامه تصویب شد، اما اکنون خبر می رسد که با وجود اینکه انجمن مذکور پروپوزال انجام کار را نیز نوشته بود و انجمنها نیز به آن رای دادند، کم کم دارد به این نتیجه می رسد که این کار نباید انجام شود. اتفاقی که نمی دانیم باید آن را به فال نیک گرفت و ضرب المثل جلوی ضرر را از هر جا بگیری منفعته را به یاد آورد و یا باید به حال این گردهمایی انجمنها افسوس خورد که اول تصویب می کند و بعد می آید فکر می کند که این کار درست است یا نه.

باری گردهمایی انجمنها روز آدینه سیزدهمین نشست خود را برگزار می نماید، گردهمایی جوانی که باید به زودی نقش بسیار مهمی را در همازوری جامعه ایفا کند و امیدواریم با رفع برخی مشکلات و درک درست رویدادها هر چه سریعتر به این کارکرد برسد.