آخرین روز برگزاری هفدهمین دوره مانتره تا ساعاتی دیگر آغاز خواهد شد و جدا از هرگونه قضاوت وپیش داوریها به سراغ شرکت کنندگان بخش گاتها شناسی رفته ایم ونظرات آنها را بابت تفاوت مانتره امسال با سالهای گذشته پرسیده ایم و خواسته ایم تا با توجه به تجربیات حضور در سالهای پیش و وجود حس رقابت در ادوار گذشته و اینکه مانتره امسال غیر رقابتی وهمایشی شده است نظرشان را بیان کنند و سوال دیگر اینکه آیا تغییر بخش داوری با این نوع سیستم تا چه حد برای آنها آموزش دهنده و خوب بوده است ؟ در ادامه نظریات این عزیزان را می خوانیم :

راشین جهانگیری:

رقابتی نبودن تا حدی برای بیننده ها بد است چون حساسیت وجود ندارد و شاید برای آنها لذت کافی نداشته باشد ولی برای شرکت کننده تفاوت اختلاف امتیازات آنقدر حساس نیست که به آن اهمیت بدهیم این روش برای ما مناسب تر است. برای سنین پائین تر باید امتیاز باشد تا پیشرفت وجود داشته باشد ولی برای بالای 18 سال این مقالات ممکن است در آینده یک تز دانشگاهی و یا بعنوان یک کتاب منتشر شود و با توجه به اینکه سطح توقعات انسان در هر سنی متغیر است لذا برای سنین پائین تربهتر است کماکان رقابت باشد تا وقتی که آن حس مثبت در وجود آنها شکل بگیرد ومتوجه شوند که این نوع کار برای سطح دانش خودشان بهتر است.

سرور تاراپوروالا :

همایشی شدن به نظرمن خیلی عالی است. کسانی که امسال شرکت کرده اند دیگر فشار رقابت و اول و دوم شدن را ندارند و خیلی راحت تر و در یک شرایط برابر مطالب راعنوان می کنند. تنها مشکل بنظرم این است در زمانی که امتیاز داده می شد، فرد برای ارائه بهتر مقاله تلاش می کرد و فن سخنوری خود را رشد می داد ولی این اتفاق درحال حاضر نمی افتد. درمجموع این روش مناسب تر است.
بنظرم برای خیلی ها بودن این روش باعث ایجاد انگیزه شده است. الان سوالات داوران کم شده در نتیجه کسانی که جرات نداشتند سالهای قبل شرکت کنند، امسال اظهار تمایل کرده اند چون دیگر ترس از سوالات را با خود ندارند. شاید برای زیر 18 سال رقابت مهم باشد ولی واقعیت این است که با توجه به فراخوان مانتره که گفته شده بود داوری وجود نخواهد داشت، امسال 47 مقاله ارائه شده که اتفاقا 80درصدآن زیر 18 سال بوده وعملا نشان دهنده از بین نرفتن انگیزه است. حتی صرف اینکه مقالات بصورت پوستر بر روی دیوار رفته باعث افتخارشرکت کنندگان نوجوان بوده است.
این روش به من احساس خوبی می دهد چون قرار نیست با افرادی که دوست هستم احساس رقابت بکنم و یکی از ما اول یا دوم بشویم  و این را خوب می دانیم که همگی زحمت کشیده ایم و طبیعتاهرکسی می داند که باتوجه به زحماتش شایسته چه چیزی است و نگاه و تشویق مردم خود نشان دهنده جایگاه تلاش آن فرد است.

مهراب وحیدی :

وجود داوری لازم است ولی بهتر است مقالات امتیاز بندی شود تا هر کاری ارزشش مشخص شود. یعنی در واقع ایرادات و نکته ها گفته شود و ایرادات  نوشتاری و بیان عنوان شود ولی درکل بحث مقام در مانتره هیچ جایگاهی نخواهد داشت.
این روال بستگی به دید ما دارد، یعنی اگر به فکر جایزه هستیم بله انگیزه کاهش می یابد ولی اگربه فکر این باشیم که ایرادات کار خود را پیدا کنیم، نوع همایشی بهتر است و چه خوب است که این پنل سه نفره داوری حتی به پنج نفر افزایش یابد، تا نکات و ایرادات مقالات بیشتر عنوان  شود.

بانی بزرگ متولد 1367 فارغ التحصیل رشته روان شناسی بالینی از یزد:

برای حضور پر رنگ تر این روال خوب است، ولی بودن امتیاز بهتر است چون نقاط ضعف و قوت ما مشخص می شود ولی در حال حاضر مشخص نیست که آیا در قسمت ارائه یا دفاع یا نوشتن ضعف داشته ایم یا خیر. فقط اینکه مطلب ما جزء برترین هاست مشخص شده است. بنظر من سوالات داوران برای من جدی بوده و اگر سوالاتی پرسیده شد جواب آنها را داده ام و از این بابت خوشحال هستم. ولی در هر صورت بصورت جداگانه از داوران خواستم تا به من امتیاز بدهند تا بدانم در چه سطحی هستم.

کامران کیخسروی:

این روش بنظرمن زیاد درست نیست فکر نکنم از بین بردن انگیزه رقابت کار درستی باشد و در این سیستم زمان و انرژی مصرفی برای تهیه مقاله ها در نظر گرفته نمی شود.

مهر نگار موبد ده ساله کلاس چهارم دبستان از شهر یزد:

  سالهای گذشته چون مقام نمی آوردم خیلی برایم ناراحت کننده بود و گریه زیادی می کردم  ولی امسال برایم اینگونه نبوده است .

رامتین زند خاوری 15 ساله از کرمان :

امسال این روند بهتر است ولی دیگر انگیزه ای برای رقابت نداریم .

 امید آذری از کرمان :

خوبی روش همایشی دراین است که دیگر استرس خواندن مقاله را در بالای سن نخواهی داشت  ولی چون دیگر حس رقابت را نداری بنظرم سطح کیفی مقالات پائین خواهد آمد.

شایان آبادیان 17 ساله از کرمان :

این روال بهتر است چون استرس بین ما از بین رفته و تمام تلاشمان این است که مقالات بهتری ارائه بدهیم تا به این مرحله برسیم و مطمئنا سال آینده هم شرکت خواهم کرد.

فرود آذرگشاسبی از کرمان :

موافق روال همایشی هستم به این دلیل  که شرکت کنندگان برای گرفتن مقام در این مسابقات شرکت نمی کنند و آنها تلاش خواهند داشت تا مقاله آنها نزد داوران و شرکت کنندگان جایگاه مناسب را داشته باشد

آریانا خسروپور :

بنظرم روال رقابتی بهتر است با اینکه داوریها هیچ وقت در سطح استاندارد نبوده ولی اشتباهات داوری را باید قبول کرد

بابک رشیدی 16 ساله ،  شایان رستمی 16ساله  بصورت مشترک ازتهران :

رشیدی :نبودن رقابت کار درستی نیست چون انگیزه نخواهیم داشت . با روش قبلی می توانستیم خودمان را در پایان قیاس کنیم که نسبت به دیگران بهتربودیم  یا بدتر .
رستمی :به نظرم در رده زیر 18 سال خوب نیست چون انگیزه را کم خواهد کرد و بابت زحمتی که کشیده می شود، بهتر است  مقایسه انجام و مقام مشخص شود. ولی برای بالای 18 سال اصلا نباید رقابتی باشد چون همه در یک سطح هستند و به نوعی اعلام رتبه  برای آنها مناسب نیست.

سینا فرهی فر، سپنتا ماندگاریان مشترکا از یزد :

این روش شاید تشویقی باشد برای کسانی که مقاله خوبی نداده اند ولی همین عدم رقابت باعث می شود سطح مقاله ها پائین بیاید و ما متوجه نمی شویم که نوشته هایمان خوب بوده یا بد تا بتوانیم با توجه به رتبه  رفع اشکال کنیم و از دیگران سبقت بگیریم. سوالات داوران باعث پیشرفت می شود ولی سالهای قبل اگر کسی بهتر از من بود به سراغ او می رفتم و در رابطه با منابع و استاد راهنما اطلاعات می گرفتیم و کمکی برای آینده ما بود ولی الان مشخص نیست چه کسی بهتر یا بدتر است و باز ما راه خودمان را ادامه می دهیم چون متوجه کجی راه نخواهیم شد.
در رقابت با اینکه معیارهای داوری  همیشه ایراد داشته ولی باعث می شد تا ما سعی کنیم که با تلاش بیشتر خودمان این اشتباهات را هم پوشش بدهیم.

روشنک مهرشاهی 20 ساله از یزد:

این تغییر خوب است و با این روش استرس مسابقه را نداریم و راحت تر میتوانیم مقاله هایمان را مطرح کنیم .عدم قضاوت وامتیازدر این مرحله زیاد مهم نیست چون ما مرحله رقابت را گذرانده ایم و سال آینده بازهم برای رسیدن به این مرحله انگیزه خواهیم داشت .

سپهر گشتاسبی 14 ساله از تهران :

رقابتی بهتر بوده چون برای بهتر شدن مقاله ایده ای وجود داشت ولی الان اینگونه نیست