دریای پرشکوه اهورایی بزرگ
گسترده دامن آرام چون حریر

از بیکرانه های دل انگیز دور دست
تا سر یه سر سواحل سر سبز دل پذیز

بر اوج آسمان سراسر فروغ و نور
خورشید بر انگیز که چه زیبا و سر افراز

گویی که کرده پرتو پر مهر خویش را
بر آبگینه ی دریای بیکران نیاز

هر گوشه نگر که پری پیکران ما
تن را سپرده اند بر امواج گرم آب

در آبهای ساکت و آرام و نیلگون
چون ماهیان شناور و پر خیز و پر شتاب

بر ماسه های ساحل دریای کاسپین
من با هزار خاطره تنها نشسته ام

گویی چون نقس ماسه و خیزاب های تند
هر یک ز پیش پرده پندار شسته ام

اما شکوه و عشق و جوانی و آرزو
چون گوهری که در دل دریا نهفته است

امواج گونه  گونه و توفان زندگی
هرگز ز لوح خاطره هایم نشسته است

گفتم به خویش حاصل زندان زندگی
بر ما هر آنچه رفته به گیتی چه بودست

دیدم به جز جوانی و عشق  و امید و مهر
یعنی جز آنچه مانده به خاطر نبوده است