وارد راهرو که می شوی میز بزرگی پر از کاغذهای رنگی و براق چشم ها را خیره می کند. بچه هایی که با ذوق و شوق وصف ناپذیری قیچی ها را در دست گرفته اند و تصاویر خیالیشان را می بریدند و می چسباندند تا روحی تازه در کالبد بی جانشان بدمند و توجه هر رهگذری را به خود جلب کنند. با مربی این کارگاه، خانم اشیدری گفتگویی دوستانه داریم که دست آورد آن گزارش زیر است:

هدف از برگزاری این کلاس چیست؟
هماهنگی بیشتر بین حواس بچه ها و ایجاد روحیه خلاقیت در آنها

روند کلاس به چه شکلی است ؟
کلاس از سه بخش تشکیل شده است، در بخش اول نمونه ای را به نشان می دهیم و از آنها می خواهیم بدون نگاه به کاغذشان تصویر آن را طراحی کنند، این کار تقویت بین چشم و انگشتان را موجب می شود. در بخش دوم بچه ها چشم ها را می بندند و من نمونه خیالی را تشریح می کنم، آنها باید با همان چشمان بسته تصویر آن را روی کاغذ بیاورند، این عمل موجب هماهنگی بیشتر ذهن و دست ها می شود.

چه رده سنی در این کارگاه شرکت کرده اند؟
14 تا 22 سال

کارگاه بعدی کارگاه تئاتر است که در تالار کوچک مانتره در حال برگزاری است، وارد سالن که می شوی میزی پر از کاغذ پاره می بینی، به نظر بسیار در هم ریخته می آید، از مربی می پرسم اینها چیست؟ می گوید وسایل عروسک سازی هستند و بعد با حوصله تمام باقی سوالاتم را پاسخ می دهد.

خانم نسرین خنجری در زمینه تئاتر و نمایش های عروسکی تخصص و تجربه های بسیاری را دارند. وی قرار بود کلاس تئاتر را برگزار کنند ولی به دلیل کمبود وقت و حجم گسترده کار آنرا با عروسک سازی جا به جا کردند.

این عروسک ها از وسایلی همچون: کاغذ گراف، یونولیت، کنف، سیریش و میله های باریک ساخته می شوند، بدین ترتیب که یونولیت را به شکل دلخواه در آورده و با چسباندن گراف حجم و شکل مورد نظر را بر روی آن پیدا می کنیم. از میله باریک به عنوان پایه برای نگه داری کار استفاده می شود، کنف نیز برای محکم نگه داشتن کار در هر مرحله استفاده می شود. در انتها کارها را در کناری می چینند تا خشک شود و با روکش پارچه ای عروسک های "پاپت ماشه ای " درست می کنند.