چو یک کودکی پا به دنیا نهاد
پدر جای شادی به آتش فتاد

که من شیر خشک از کجا آورم
توانم نباشد که آنرا خرم

به او گفت همسر که تندی مکن
که بیمه ترا می دهد ده کپن

برو پول آنرا بخر چند شیر
بقیه بخر نان  و ماست و پنیر

بگفتا که این بیمه و وعده ها
رشد شیر خشکش به صد ساله ها

روم تا که یک شیر خشکی خرم
خودم ظهر و شب نان خالی خورم