| پیرسبز بستری با قابلیت های فراوان |
|
|
| همراه برساد | ||||||||
| ۰۷ تير ۱۳۸۹ | ||||||||
|
روزهای زیارت پیرسبز با تمام شکوه آن تمام شد و یک همایش دینی، فرهنگی و ... که داری قدمتی تاریخی است و در دل خود رازهای بسیاری را نهفته دارد، به پایان رسید. روزهایی که بسترهای فراوان را به یاد می آورد که با درایت نیاکان هدایت شده است. انگیزه این نوشتار، مقالهای است که چندی پیش آن را مطالعه کردم و عنوان آن "انگیزه های سفر" بود. نویسنده این مقاله که متخصص برنامه ریزی جهانگردی است، ابتدا توریسم را تقسیم بندی می کند. قدیمی ترین نوع توریسم را مذهبی و زیارتی می داند که در سراسر جهان به اشکال و طرق مختلف وجود دارد. نوع دوم تاریخی، فرهنگی و هنری می داند که هر ساله تعداد بیشماری از جهانگردان مشتاق برای آشنایی با آداب و رسوم، بناهای تاریخی، هدفهای آموزشی و پژوهشی و ... به سوی این اماکن جذب می شوند. توریسم اجتماعی عمدتا هدف های اجتماعی، مردم شناسی و جامعه شناسی را دنبال می کند. توریسم ورزشی، بازرگانی، تفریحی و درمانی بهداشتی از انواع دیگر جهانگردی است که به دنبال اهداف متنوع و متعددی است. این جهانگردان مسافرت های خود را بصورت انفرادی، خانوادگی و یا جمعی انجام می دهند. نویسنده با تاکید بر برنامه ریزی برای این موضوع و با ارائه مراجع و منابع متعدد، متن را به پایان می رساند. هنگامی که این مقاله را می خواندم ناخودآگاه به یاد پیرسبز و مشتاقانی که به آنجا می روند افتادم. دوباره آن متن را خواندم و به نیاکان خود درود فرستادم. به جرات می توان گفت که زیارتگاه های ما اگر تمام زمینه های فوق را نداشته باشند، بیشتر ویژگیهای یک مکان گردشگری را دارند که در نوع خود منحصر بفرد است. حال سوالات اساسی این است که آیا از این قابلیت ها استفاده بهینه می شود؟ چه برنامه ای برای این موضوع داریم؟ فراموش نکنیم که این مکان های گرانبها، بخشی از تاریخ پر افتخار ایران زمین است که نگهداری و اطلاع رسانی در باره آنها بر عهده ما است. بنابراین یک بار هم که شده مسئولین و متولیان این مکان ها با دقت به وظیفه خود توجه کنند و فارغ از جواب های کلیشه ای و با کارهای به دور از منطق میراثی، بازنگری به این موضوع را دستور کار خود قرار دهند تا بتوانند مانند گذشتگانمان تاثیری ماندگار داشته باشند. بازدید: 730
|
||||||||