آخرین شب چهارشنبه سال 1387 مراسم چهارشنبه سوری در رستم باغ باعث آتش گرفتن تعدادی از درختان آنجا شد که با توجه به محدود بودن ورودی اصلی رستم باغ ماموران آتش نشانی به سختی توانستند آتش را مهار کنند.
آخرین شب چهارشنبه سال 1388 مجددا در رستم باغ هنگام مراسم چهارشنبه سوری سه اصله درخت دچار حریق شد که بعلت وزش باد هر لحظه امکان گسترش آتش بود ولی خوشبختانه این آتش بخودی خود خاموش شد.

17 خرداد ماه سال 1389 آتش سوزی در باغ شهدا باعث از بین رفتن نیمی از درختان این باغ شد که خوشبختانه خسارت وارده فقط به درختان میوه وقسمتی از تاسیسات آنجا بود.

وآخرین خبر : آتش سوزی بوته های خشک وکنده های درختان در مارکار تهرانپارس در روز سه شنبه اول تیر ماه 1389 که با حضور ماموران آتش نشانی این آتش نیز خاموش شد.

صحبت از اینکه آیا این آتش سوزیها عمدی یا سهوی بوده نیست . صحبت از اینکه آیا ماموران آتش نشانی ماموریت ووظیفه خودرا بدرستی انجام داده اند نیست . بحث اصلی این است که این اتفاقات تا کی باید ادامه پیدا کند؟

در مجتمع رستم باغ نزدیک به یکصد خانوار ساکن هستند که اگر یکی از دومورد آتش سوزی بالا گسترش پیدا میکرد معلوم نبود با آن ورودی درب اصلی رستم باغ که اجازه ورود ماشین آتش نشانی را نمیدهد و آن درختان کاج بلندی که شاخه های خشک بسیاری  دارد چه فاجعه ای رخ میداد. درهفته های گذشته چندین شیرآب در آنجا نصب شده که ظاهرا برای خاموش کردن آتش است ولی آیا نصب این شیرهای معمولی برای مهار آتشی که میتواند در زمانی کم ، رستم باغ را شعله ور کند کافیست ؟ آیا درموقع آتش سوزی ما امکانات دیگری بغیر از شیرآب داریم ؟ آیا نیروهای متخصص مخصوص مهارآتش را آموزش داده ایم ؟ آیا لازم نیست ورودی اصلی رستم باغ طوری طراحی شود که امکان ورود ماشین آتش نشانی را بدهد؟

ظاهرامیبایست یکبار دیگر ساکنین رستم باغ امتحان پس بدهند تا بفهمیم که این امکانات کافیست یا خیر. ولی باید بدانیم که مجتمع رستم باغ برای فرار یکصد خانوار پیروجوان از آتش ، خروجی مناسبی نیز ندارد.
دربسیاری از مکانهایی که  سراغ داریم از جمله قصر فیروزه ، مارکار تهرانپارس ، باغ شهدا و..... مقدار بسیار زیادی چوب والوار خشک شده ، هیزمهای آماده آتش وعلفهای هرزی وجود دارد که باکوچکترین شعله میتواند به آتش مهیبی تبدیل شود .حال این آتش میتواند سهوی باشد میتواند عمدی. آیا هزینه از بین بردن این چوبها والوار خشک وهیزمها بسیار سنگین است که ماحاضر به پرداخت آن نیستیم ؟ آیا نیاز ما به این همه چوب وتخته در حدی است که ریسک آتش گرفتن آنها را قبول میکنیم وسالهاست که آنها را نگه داشته ایم ؟ آیا وجود تعدادی کپسول آتش نشانی کوچک برای مهار آتش کافیست ؟ در نظر داشته باشیم که تا بحال این خسارتها شاید مادی هم نبوده است ولی آیا بفکر خسارتهای جانی هم بوده ایم؟ درآتش سوزی مارکار جان چند نفر در خطرجدی بود آیا ما از آن خبر داریم ؟

نمیدانم آتش سوزی بعدی چه موقع رخ میدهد وچه عواقبی خواهد داشت ولی آیا بهتر نیست به ضرب المثل " علاج واقعه را قبل از وقوع باید گرفت " بیشتر فکرکنیم .