چون ندارم گرد خود پروانه خاموشم کنید
با دو صد جام می میخانه مدهوشم کنید

گر شدم مست و خراب از خمر بی حد و حساب
چون ندارم پای رفتن زنده بر دوشم کنید

چون نخودهم بشنوم لحنی به جز آوای دوست
بی خبر از هر صدایی پنبه در گوشم کنید

بهتر آن باشد که در این روزگار پر نهیب
گرچه داریدم خبر لیکن فراموشم کنید

همچو انگور جدا از شاخه اندر خمره ها
کرده پنهان با فشار چنگ در جوشم کنید

گر که غیبی زائد است اندر جهان بی ثبات
از زمین بر کنده بیرون ، نی که پا جوشم کنید