هنوزهم طراوت بوسه هایش را روی صورتم حس می کنم . در میان حرفهایش گاه چندین سند تاریخی از اماکن زرتشتیان کرمان و شخصیتهای کرمانی رو می کرد و از جمله معدود کسانی بود که زبان دری کرمانی را می دانست .هر کسی از خارج به کرمان می امد و می خواست از زرتشتیان کرمان بداند سراغ او را می گرفت یک کتاب فرانسوی از خاطرات او نوشته شده است و مثلی که خارجیها بیشتر از ما از او فیلم و عکس گرفته اند .

با تمامی این احوال فرنگیس خانم گویا حرفهای ناگفته بسیار داشت و بسیاری را ناگفته گذاشت و رفت . امروز خبر در گذشتش را که شنیدم حسرت خوردم حسرت اینکه چرا بیشتر از او نپرسیدم حسرت اینکه چرا بیشتر به دیدینش نرفتم حسرت اینکه چرا دوربین فیلمبرداری نداشتم تا از برخی شخصیتهایی که فیلمهایشان خود روزی اسناد تاریخی به شمار می آید فیلم بگیرم و حسرت این را که چرا امروز کرمان نیستم تا در آیین خاکسپاری اش آخرین وداع را با او بکنم .

و این بار به جای او من بر روی صورتش بوسه بزنم از او خداحافظی کنم و مثل همان روز گفتگویمان برای هم آرزوی شادی و شادکامی داشته باشیم .با اینکه در زندگی اش مشکلات زیادی داشت اما می گفت هیچ وقت در زندگی خود را نباخته است . فرنگیس خانم آخرین حرفی که به من زد این بود:خوب فکر کن ، خوب تصمیم بگیر و از شکست  نترس.
دوستش داشتم به خاطر مهربانی اش، به خاطر خوش زبانی اش، به خاطر صادق بودنش، به خاطر آنکه مرا یاد ممس(مادربزرگ) دوست داشتنی خدابیامرز خودم می انداخت به خاطر اینکه حرفهایش آدم را به فکر فرو می برد و معلوم بود از آن سرد و گرم کشیده های زندگی است .
فرنگیس راوری امروز از محل خانه اش راهی آرامگاه ابدی خود شد. حیف شد کاش لااقل امروز کرمان بودم تا یکبار دیگر او را می دیدم . روانش شاد     

گفتنی است پرسه آن روانشاد از ساعت 4 تا 6 پسین سوم خرداد ماه در آتشکده کرمان برگزار می شود.

در این زمینه بخوانید:
در کنار فرنگیس راوری تاریخ زرتشتیان کرمان