|
سخنان فرشید عزتی در نشست کنکاش: سازماندهی جامعه |
|
|
| فرشید عزتی | |||||||||||
| ۲۱ اسفند ۱۳۸۸ | |||||||||||
 1- به بینش مردم و انجمن پذیری و یا سازمان پذیری خود مردم، منظور فرهنگ جامعه است. 2- به فعالیت درونی و مدیریت سازمان ها و انجمن های خود آن جامعه که منظور قدرت جاذبه است. این دو اصل تکمیل کننده همدیگرهستند. یکی بدون دیگری معنی و مفهومی ندارد. فرهنگ من از روز زایش با من زاده نشده وقرار نیست که ا ز ازل تا ابد چیزی ثابتی باشد ، در طول زندگی به صورت اکتسابی گرفته ام ، پس در حال تغییر و تکمیل و تاثیر پذیر است ، پس پدیده ایست اکتسابی ونه ابدی و ازلی و قرار نیست ثابت بماند . اما به راستی ساختار فرهنگی و بینش جامعه در خصوص انجمن پذیری به کجا میرود ؟ چرا ما به جای شرکت کردن در انجمن ها و سازمانهای خودمان و بها دادن به تشکیلاتی که از این طریق بتوانیم حق و حقوق خودمان را مطالبه کنیم ، انجمن گریز و سازمان گریز هستیم ؟ گواه این موضوع : داوطلبان عضویت در انجمن هر سال نسبت به سال پیش کمتر شده ، مجمع عمومی انجمن تهران هر سال نسبت به سال قبل کمتر شده ، عدم حضور مردم درکمیسیون های انجمن ، عدم حضور مردم در جلساتی که انجمن بنا به هر عنوانی، مثلا جلسه بحث آزاد دارد . خلاصه اینکه به جای رشد مردمی ، مواجه با عدم حضور عجیب و غریب مردمی هستیم. به راستی یک بار هم شده عمیقا به این موضوع فکرکنیم که چرا این روند نزولی را داریم ؟ متاسفانه فاصله بین مردم و کل سازمان ها و انجمن ها هم روز به روزدارد عمیق تر میشود و این فاصله دارد ابهت و اهمیت و ارزش های انجمن ها و سازمان ها را روز به روز ضعیف تر میکند.محصول این روند تیر خلاصی به سازمان ها و انجمن ها و جامعه است . اما کو راه چاره ؟ راه چاره فقط و فقط دردست شما تک تک هکیشان است بله شما . بله حضور شما، راه چاره است. باور کنید به همین سادگی است. بله، حضور شما انرژی بخش هر تشکیلاتی می تواند باشد، راه چاره همین است که با اندیشه خودت با کار قدمی و قلمی خودت انجمن و یا هر تشکیلات زرتشتی را تقویت کنید. انجمن ها با حضور شما همه کاره اند و پر جذبه، و بی حضور شما هیچ کاره. راه چاره این است که برخوردی جدی با خودمان داشته باشیم، یک بار هم شده یقه خودمان را بگیریم از خودمون منصفانه بپرسیم که آخه مرد حسابی اینقدر ایراد میگیری، اینقدر طلبکار هستی، پس خودت چی ؟ چه کار واسه این انجمن کردی ؟ چرا خودت رو کم و کوچک میگیری ؟ چرا فرهنگ کم خود بینی در ما داره رشد میکنه ؟ مگه تو چی کمتر از دیگران داری که شرکت نمی کنی ؟ آخه واسه چی فکر میکنی این انجمن مثل یه شرکت خصوصی داره واسه خودش کار میکنه و اصلا به ما مربوط نیست و به کجا میره ؟ این انجمن مال ارث پدری اعضاء نیست این انجمن اتفاقا مال مشاع و مال همه ماست پس حق توست که بخواهی ، پیگیری کنی ، اصلاح کنی ، مشارکت کنی و ... پس کجایی ؟ چرا برای خودمون ارزش قایل نیستیم آخرعزیزم تو با اومدن درنشست ها و مجمع و مراسم ها منتی سر ما نمی گذاری. وقتی بیایی هم با حق وحقوق خودت آشنا میشی، هم خودت رو با تبادل نظر می سازی. هم به دیگران کمک می کنی ساخته بشند و مهم تر از همه جمع از نظر تعداد و کمی کیفی اهمیت و ارزش پیدا میکند. پس واگو کن به همه. ازهمه بخواه که زنده باشند، نه اینکه فقط زندگی نکنند. داریم افرادی که در مجامع و نشست ها خیلی خوب حرف میزنند اندیشه بسیار خوبی دارند خیلی فراوان هم داریم اما شرکت نکردن در انجمن را فضیلت میدانند. کار فردی را یک نوع فخر میدانند، حاضر نیستند وقت بگذارند، درانجمن ها شرکت کنند و مسئولیت جمعی را بپذیرند . انجمن و یا سازمان گریزند .آیا تا به حال کسی توانسته با کار فردی حق و حقوق اجتماعی خود را بگیرد ؟ مردم ما از کار کردن در هر نوع تشکیلات زرتشتی واهمه دارند وقت نمیگذارند بها نمی دهند و همیشه میگویند چرا داریم ضعیف می شویم اما راست راست راه می روند، از انجمن، از سازمان ها ی خودشان بد میگویند. آنقدرهم گفته و گفته اند که باور خیلی ها شده است که نکند انجمنی ها واقعا فلان وفلانندو سر و سری دارند؟ آنقدر گفته شده وکسی پشتیبانی نکرده تا کم کم دارد فرهنگ یاس و ناامیدی در دل جامعه ریشه دار می شو.د آنچه باید ازسرانجامش وحشت داشت کم کم دارند به جامعه تحمیل میکنند. نه نباید گذاشت بر سر جامعه خوش نام ما آسیبی وارد شود باید بن تمام جملات یاس و نامیدی را از بیخ کند، آنهم به یاری شما، با مثبت اندیشی شما، با شرکت شما، با پرس وجوی شما، وبا اسیر شایعه ها نشدن شما همکیش عزیز . باید به انجمن هایمان، به سازمان هایمان به روزنامه و خبرنامه هایمان افتخار کنید. ارج گذاریم، حمایت کنیم و به موقع هم نقد صحیح داشته باشیم. نگذاریم با این کلمات" نه نمیشه، نه بابا فایده ای نداره، نه بابا حالی نیست"، تیر خلاصی به جامعه بزنند .هرکجا میتوانید باید حضور داشته باشید، داوطلبانه خود را حذف نکنید. خود تحقیری مرگ فکری را بدنبال خواهد داشت. استوار و پایداروشاد بایستید، محکم حرفتان را بزنید و محکم از سازمان و انجمن ها ی خود دفاع کنید. این یک عامل ضروری مورد نیازساماندهی جامعه است. اما ، عزیزان هموند سازمانی وانجمنی شما هم طرف دیگر مورد خطاب ماهستید. حلقه گم شده پیوند بین شما و مردم اعتماد است. اعتماد سازی، وظیفه اصلی شماست. برای دستیابی به این مورد اولین قدم، باید نوری بتابانید به انجمن، تا تمام نکات تاریک را روشن کند واز دور بدرخشد. منظور این است که بی ترس و واهمه، تجمع آزاد و گفتگوی مردمی برقرار کنید. بگذارید مردم، درد دلی داشته باشند، بیایند و آنچه صحیح و یا غلط برداشت کرده اند واگو کنند. و شما با برخوردی درست و سند و مدرک توضیح دهید که مشکل چیست، تا مردم از توهم و برداشت های غلط و یا گاهی صحیح قانع شوند. که راه چیست و انجمن را از خودشان بدانند. این قدم، نوری است بر همه تاریکی ها. همچنین با خبرنامه و پوشش خبری، با انعکاس وسیع این سئوالات مردمی، تاریکی ذهن عمومی را روشن خواهید نمود.این کار باید مستمر ادامه یابد حتی اگر در ابتدا با استقبال کم مواجه شود. این خود بهانه ایست برای توضیح افکارو اندیشه انجمنی و آنچه در آن میگذرد. خوشبختانه انجمن تهران نیز به این واقعیت رسیده است. اولین جلسه بحث آزاد را در مدرسه گیو برگذارکرد تا هم مردم از اوضاع مدرسه اشان با خبر شوند، هم از انجمنشان با خبر شوند. می شود حتی این جلسات را در مکان های متفاوت ، مانند مارکارتهران پارس، هم گذاشت و بحث را برد در میان مردم. باید جامعه به این ضرورت و نیاز برسد که با انجمن و با تشکیلات، به آنچه حق و حقوقشان هست می رسند و بدون انجمن به هیچ جا. به عبارتی با انجمن همه چیز و بدون انجمن هیچ چیز. انجمن باید این قدرت را در خودش ببیند که می تواند همه مردم را با خود داشته باشد تا به آن برسد. باید درون خودش هم جلسه نقد، بگذارد تا ظرفیت درونی خودش را بالا ببرد. ظرفیت نقد پذیری و اصلاح خودش را بالا ببرد. در درجه اول ما انجمنی ها باید خودمان را درست بسازیم تا بتوانیم سازنده درستی باشیم. نباید خودتان را دست کم بگیرید. خودتان را در ظرفیت خیلی بالا تر ببینید تا به آن برسید . و این بینش را هم به جامعه منتقل کنید که با انجمن همه چیز و بی انجمن هیچ چیز! اگر خودتان این بینش را نداشته باشید، مسلما مردم هم شما را در این حد نخواهند دید. بزرگ بیاندیشید تا بزرگ شوید . برخورد خود اعضاء به همدیگرو مردم ، جدی گرفته شود همدیگر را پشتیبان و همیار باشید تا جامعه همبستگی را از شما بیآموزند. تا شما سمبل هر چه خوبی هست باشید. ساماندهی یعنی همین، یعنی جلب مشارکت از راه مدیریت و احترام مشتری مداری یا مردم مداری. پر امید و شاد وتندرست باشید. بازدید: 578
|
|||||||||||
یادداشت ها (3)
تبلیغات
|