نمی دانم از کجا شروع کنم و چه بگویم و چه بنویسم. گاهی وقتها سخن از بیان حقیقتی که در اعماق وجود آدمی می گذرد، در می ماند و تنها شمه ای از آنرا به خواننده تقدیم می کند زیرا ژرفای احساس و اندیشه آدمی را نمی تواند بیان کند، به ویژه هنگامی که عزیزی به ناگهان از جمع گیتیان درمی گذرد و به سرای دیگر می شتابد و در این هنگام است که زبان از بیان ژرفای مطلب ناتوان می ماند.

و این بار کسی که انس و الفتی ویژه با او داشتم، خنده رو بود و هیچگاه ترشرویی نمی کرد، عاشق خانواده، دوستان و هازمانش بود و عاشقانه خویشکاری خود را انجام می داد. آری رامین شهرت در برابر دیدگاه حیرت زده و مبهوت همه دوستدارانش سفر مینوی ابدی اش را آغاز کرد و عاشقانه به سوی خداوند جان و خرد پرکشید . با روان و فروهر نیکان و وهان همنشین شد.آری او هم اکنون در برترین جایگاه مینوی جای دارد و روانش به بهترین مینو رسیده است، جایگاهی که همه ما آرزوی رسیدن به آن را داریم. رامین در اندیشه و ذهن ما تا همیشه ماندگار و جاودان خواهد ماند و هرگز خاطره های شیرینی را که با او داشتیم فراموش نخواهیم کرد. رامین به بیمرگی و جاودانی راستین رسید من هم با خود پیمان بستم که در دوری ابدی از بهترین یاران و عزیزانم اشک نریزم به راستی که فرهنگ زرتشتی جز این را هم نمی گوید.

در فرهنگ زرتشتی انسان از دو جز مادی و مینوی تشکیل یافته است و حداقل این را می توان با قاطعیت گفت که جز مادی انسان به هیچ وجه،حتی یک ذره از آن از بین نمی رود بلکه از صورتی به صورت دیگر در می آید و تنها تغییرشکل می یابد، بنابراین جز مادی وجود آدمی هرگز از بین نمی رود و دوباره به تسلسل هستی برمی گردد و براساس آموزه های دین اشوزرتشت در گاتها که باور و ایمان ما زرتشتیان است،جز مینوی وجود آدمی نیز از میان نمی رود. بنابراین ما زرتشتیان به مرگ به معنای نیستی و خاتمه زندگی نمی نگریم،بلکه آنرا دنباله یک زندگی پی گیر میدانیم. یک تغییر شکل می دانیم و برای فرد درگذشته پرسه می گیریم به این معنا که روان درگذشته مورد سوال و پرسش قرار می گیرد. فرهنگ گاهانی به ما می آموزد مرگ پایان راه نیست بلکه دنباله زندگی مینوی انسان است و همین است که غم و اندوه و جدایی  همیشگی از بهترین عزیزان و دوستان بر بازماندگان تا حدی آسان می شود و با همین باور و اندیشه است که امید است که غم دوری رامین بر بازماندگان آن بهشتی روان آسانتر گردد و جدایی ظاهری از او را راحتتر بپذیریم و همیشه وجود مینوی رامین عزیز را در کنار خود حس کنیم. بشود که از زمره کسانی باشیم که جهان را به سوی پیشرفت و ابادانی و جهانیان را به سوی راستی و شادی رهنمون می سازند. این برگ سبز تحفه درویش را به روان تابناک و پرفروغ رامین رستم شهرت، یار سفر کرده مان پیشکش کرده و با این عبارت به پایان می برم، زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست، هرکسی نغمه خود خواند و از صحنه رود.

یادداشت ها (5)

ایجاد یادداشت
لطفا نظرات خود را در مورد این مطلب در اینجا ثبت کنید
نام:
پست الکترونیکی شما:
وب سایت شما:
یادداشت
کد امنیتی: (کد مقابل را داخل کادر وارد کنید)*