در اطراف شهرستان تفت روستاهای زرتشتی نشین زیادی وجود دارد، زین آباد، چم، مبارکه، حسینی و خلیل آباد. روستاهایی که امروز در برخی از آنها کمتر زرتشتی یافت می شود و در برخی دیگر امروز کمتر کسی زندگی می کند.

زین آباد یکی از این روستاها است، روستایی که روزی بیش از 50 خانوار در خانه های آن زندگی می کردند.

اما چند سالی است که سرو کهنسال میان روستا که از زرتشتی نشین بودن آن خبر می دهد در بیشتر روزهای سال ساکنان اندکی را می بیند.

کوچه های روستا در بیشتر مواقع کمتر رهگذری را به خود می بینند.

و خانه های کاهگلی قدیمی در انتظار مهمان هستند.

همه چیز بوی خاک و کهنگی می دهد.

آنهایی هم که مانده اند، دوران پیریشان را در این خانه های کهن می گذرانند و همدمشان هستند.

اما یکی از سنتهای ایران کهن، باعث شده است تا این روستا همچنان پابرجا بماند، در خانه ها باز شود و تر و تمیز شوند.

سنتی که زرتشتیان زین ابادی را از یزد، تهران، شیراز، کرمان و دیگر جاهای زرتشتی نشین به زادگاه نیاکانشان باز می گرداند.

باز هم بوی عود و کند در کنار هر خانه ای به مشام می رسد.

و کوچه و پس کوچه ها شاهد هیاهوی سالهای نه چندان دور هستند.

و خانه ها، خانه ها ناگهان میزبان جمع کثیری از مهمانان شاد و خندان هستند.

میزبان ها پذیرایی مختصری را تهیه کرده اند، البته پیش از آن خانه را تمیز کرده اند، زیرا مهرگان چیزی از نوروز کم ندارد.

اگر به تازگی یکی از اعضای خانواده در گذشته، همه از فرد درگذشته یاد می کنند.

در واقع نخست یاد درگذشتگان را گرامی می دارند و جای آنها را سبز.

به این ترتیب به روزهای مهرگان می رسیم، مهرگانی که 5 روز است و اهالی روستا به همه ی خانه ها سر می زنند.

آری اهالی روستا جمع می شوند و بر اساس سنتی قدیمی که گشت gesht نامیده می شود به تک تک خانه ها و خانواده ها سر می زنند.