چشم باز میکنید تلالو نورخورشید باگرمای دل چسب آن در هوای زمستانی از پشت شیشه اتاق برای شما مزۀ دیگری خواهد داشت.درحین فکر کردن به این گرما وگیج بودن بعد از یک خواب طولانی یکدفعه به یاد این می افتید که وای امروز کلی کار داشتم والان هم حسابی دیر شده .لذت این نور برای شما به یادگار میمونه ولی دیررسیدن شما فشاری چند برابر بر ذهن خواب آلوده ات میآورد که باز عقب افتادم.

این مقدمه برای این بود که میخواستم یک قصه بگم .ازهمون قصه هایی که به جای اینکه منو بخواب ببره از خواب بیدار کرد.چیز عجیبی نیست بعضی داستانها بعلت واقعی  وقابل حس بودن انسان را ازخواب بیدار میکند.البته بعضی از ما با صدای توپ هم از خواب بیدار نمیشویم.

فصل اول: بچه که بودیم توی رستم باغ زندگی رنگ دیگه ای داشت.برخلاف امروزه همه اهالی اونجا صمیمت زیادی داشتند وتقریبا همگی یک شکل ویک رنگ بودند بدون این مخلفات دنیای امروزه.درهمسایگی ما خانواده کیقبادی زندگی میکرد.گشتاسب وپری (پری کلا) وفرزندان آنها فریدون وفریبا وخدا بیامرز فرنگیس.این فرزندان همیشه شورخاصی داشتند چه اون زمان که هنوز درکنار پدرومادر بودند چه بعد ازآن که همگی سر زندگی خودشون رفتند.همیشه صدای جیغ و خنده اونها کوچه رو پر میکرد فرقی نمیکرد چه اول صبح چه سر ظهر وچه آخر شب با یک حسی پراز شوق وشادی  که توی اون کوچه بن بست می پیچید ومن همیشه در فکر این خنده  ها وشادیها که چقدر آنها خوشبختند. با اینهمه فقر وسختی لااقل همیشه لبخند به روی لبهاشون بود. هنوز صدای خدا بیامرزفرنگیس  دختر کوچک تر این خانواده توی گوشهام مونده.فریدون که از دوستان برادرهام بود وفریبا که هر وقت با خانواده می آمد تا سری به مادرش بزند همیشه حالی هم از مادر من می پرسیدند وهمیشه خنده به روی لبهاشون بود وبا انرژی خاص خودشون این انرژی رو به من ومادرم هم منتقل  میکردند.اون روزها آرمین  کوچیک بود.

فصل دوم :در سال 1382 یکی از دوستان دوران دانشگاهی در اثر تصادف دچار مرگ مغزی شد.بعدا متوجه شدم که اعضای بدن آن فرد برای پیوند به دیگر انسانها اهدا شده.برام اون روزها این عمل خیلی عجیب بود.با اینکه زمان زیادی از پیوند اعضا میگذشت ولی من زیاد درجریان این نوع کار نبودم. تواون روزها خیلی به این موضوع فکر میکردم که چطور مادری وپدری راضی میشوند تا عضوهای بدن فرزند خودرا اهدا کنند.برای من غیر قابل تصور بود. با اینکه درآن زمان مطالبی از این بابت زیادنبود ولی من با سختی توانستم مطالبی از این دست پیداکنم.با برادر همان همکلاسی خودم صحبت کردم تا بفهمم که چطور شدکه این اتفاق افتاد والان چه حسی دارند.بعد در امرداد سال 1384 متوجه شدم که بخشی بنام واحدفراهم آوری اعضای پیوندی تاسیس گردیده که فعالیت آن در این زمینه است. منهم که منتظر بودم خیلی زود فرم آنرا پر کرده ودر شهریور ماه عضو رسمی آنجا شدم.روزهای اول با شوق خاصی پیگیر خبرها ومطالب این واحد از طریق سایت اینترنتی آنها بودم .برایم همه چیز جذاب وتاثیرگذار بود.حس افرادی که اعضای پیوندشده داشتند وحسرت آنهایی که منتظر عضو بودند.تا اینکه یکبار در یکی از مراسم های تقدیر از خانواده های اهدا کننده  شرکت کردم .درآن مراسم با افرادی صحبت میکردم که بابت گرفتن عضو چه فحشها وچه کتکهایی که نخوردندوگله داشتند که چرا مردم اینقدر به این موضوع به شکل بدی نگاه میکنند.یا داستان آن کسانی را که خبرازآمادگی اهداعضودیگران داشتندو برای بدست آوردن عضو این داوطلبان اقدام به از بین بردن آنها کردند.خلاصه بدجوری توذوقم خورد به این فکر فرو رفتم که اگرمن یک روز مجبور باشم تا عضوی از اعضا خانواده خودم را اهدا کنم اجازه خواهم داد یا نه.همیشه به این فکر میکردم که به همه اجازه دادم تا اگر مرگ مغزی شدم از اعضای من استفاده کنند ولی فکر این موضوع که خودم به دیگران اجازه استفاده اعضای خانواده ام را میدهم رانکرده بودم. بعد از این اتفاق کلا سعی کردم دیگربه این موضوع اهمیت ندهم وبحث اهدا عضواز کله ام افتاد.

فصل سوم : روز 12بهمن 1388 روی سایت برساد خبری باز منو بهم ریخت. تواینهمه سال دیگه کمتر صدای خنده خانواده کیقبادی رو می شنیدم .هم خودم خیلی گرفتاریم بیشتر شده بود وهم دیگر رفت وآمدها به اون کوچه کم شده بود.طوری که آرمین رو فقط چند باری در مسابقات میدیدم که مثل بقیه بچه های کانون پرتلاش بود وخیلیها که بیرون ازگود بودند فقط میگفتند که این مسابقه فلان آن مسابقه فلان .دروغ نگم خودم هم در دوره ای اینجوری بودم .بدون فکر به این موضوع که مگه این مسابقات رو کی برگزار میکنه که مااینقدر توقع خوب بودن آنرا داریم.مگه این بچه ها چقدر تجریه برگزاری دارند که ذهن ما رفته سمت مسابقاتی درحد المپیک . خیلی وقتها به این جوانها ظلم شد حرفها وفحشهای زیادی شنیدن ولی دست از تلاش بر نداشتن .بگذریم خبر اهدای عضو بدن آرمین خیلی زود چهره پراز شادابی فریبا واسفندیار را جلوی چشمهام آورد.صدای خنده های فریبا هنوز یادمه. باورش برام سخت بود.مثل همان نور آفتابی که بالا صحبتش راکردم هم چشمهام را آزار میداد وهم دلنشین بود.درست انگار از خواب بلند شدم .گیج وگنگ موندم. کارت عضویت این انجمن را از کیفم درآوردم .یاد حرفهای آدمهای اون سالها افتادم که میگفتند چقدر برای مردم سخته درک موضوع اهدا عضو. ومن چه راحت بریدم از اون چیزی که بهش ایمان داشتم .چقدرعقب افتادم وچقدر ضعیف بودم . چقدر انسان میتواند بزرگ باشد که از عزیزترین های زندگیش بگذرد برای زندگی دیگران . چقدر ما تلاش کردیم برای باور کردن معنای گذشت. چقدر راحت میشود گذشت وچقدر سخت میتوان انسان ماند. نمیدانم تا چند وقت دیگر باز گرم این موضوع خواهم ماند ولی امیدوارم اینبار کم نیاورم .امیدوارم بزرگی این انسانها را فراموش نکنم.امیدوارم به دیگران تا حد امکان  معنای گذشت را بفهمانم. امیدوارم همگی ما با درک این موضوع وبدون احساسی برخوردکردن با آن برای کمک به همدیگر هم نفس باشیم. .امیدوارم قدر شناس تلاش جوانان خودمان باشیم با این تفکر که اینان همانند فرزندان ما به حمایت نیاز دارند.امیدوارم بازهم صدای خنده های فریبای نازنین را بشنوم وامیدوارم دوستان آرمین هم این خانواده محترم را تنها نگذارندتا شاید این غم بزرگ برای این عزیزان زودتر فراموش شود هرچند که یاد آرمین وبزرگیش فراموش نشدنی است.

  نمیدونم با این نوشته کسی از خواب بیدار شد یا نه.

یادداشت ها (10)

10. نویسنده yasna radman , در ۱۳۸۸/۱۱/۲۳ - ۲۲:۳۹:۵۰ درود بر شما عزیزانِ جان.  خیلی وقتها عزیزانی چون آرمین کنار ماهستند و ما به آنها بی توجهیم اما وقتی از دست می روند تازه به یاد می آوریم چه جواهری را از دست داده ایم.  من به نوبه خودم بسیار متاثر شدم ،نه تنها به عنوان یک زرتشتی و یک ایرانی بلکه به عنوان یک انسان .  اعتراف می کنم من و من ها چقدر کوچکیم در مقابل شخصیت ارزشمند آرمین و بزرگانی از جنس آرمین.  از نویسنده تشکر می کنم که مرا با این یادنامه ،به حق از خواب غفلت بیدار کرد.  روانت شاد آرمین بزرگ

ایجاد یادداشت
لطفا نظرات خود را در مورد این مطلب در اینجا ثبت کنید
نام:
پست الکترونیکی شما:
وب سایت شما:
یادداشت
کد امنیتی: (کد مقابل را داخل کادر وارد کنید)*