درد دلی تقدیم به همکیشانی که خواسته و ناخواسته مجبور به ترک وطن و سرزمین مادری شدند     

از خاک پاک ایـن وطن ، همکیش من ، ای خویش من        گویم کنون با تو سخن، همکیش من، ای خویش من

رخت سفر کردی به تن ، همکیش من ، ای خویش من        کردی چـرا ترک وطن، همکیش من، ای خویش من

همکیش من ، ای خویش من ، باز آ چرا ترک وطن ؟

این سـرزمین مـادری ، دارد سـخن های نهان                   آنـرا بباید بـاز گفـت ، از بهر هـر پـیـر و جوان

از روزگار بندگی ، از حمله بیگانگان                         از دشمنان بد کنش ، از آن مغول ، از تازیان

 ازلذت آزادگی ، از شادی خرد و کلان                          از کورش و از داریوش ، آن نیک مردان جهان

ای دوست ، ای همکیش من ، این پند را همواره دان         مردان بی تاریخ و دین ، هرگز نباشند در امان

همکیش من ، ای خویش من ، باز آ چرا ترک وطن ؟

مـا عـاشق ایـران زمـیـن ، مـا از نـژاد آریـا             ما از تبار رستمیم ، آن مرد ناب و بی ریا

در موسم جنگاوری ، با دشمن جور و جفا            تاریخ گواه آن بود ، جانها بکردیم ما فدا

مردان شیر و باوفا ، زنهای پاک و باخدا             بسیار در تاریخ ما ، ماندند از دوران بجا

ای دوست ، ای همکیش من ، این عهد خود را کن ادا        زیستن با صلح و صفا ، کوشا در راه اشا

همکیش من ، ای خویش من ، باز آ چرا ترک وطن ؟

دیـروز تو در پـیش من ، بـار سفـر را بسته ای                امروز آن سوی جهان ، دور از وطن بنشسته ای

هر گاه که بینم من ترا ، لبخند به لبها بسته ای               اما ز پشت آن نقاب ، در خویشتن بشکسته ای

رفتی زنی از ریشه غم ، شادی نشانی دسته ای                باور ندارم که کنون ، از درد و غمها رسته ای

ای دوست ، ای همکیش من ، ساکت چرا بنشسته ای            حرف دلت را بـاز گـو ، از بـهر چه تـو خسته ای

همکیش من ، ای خویش من ، باز آ چرا ترک وطن ؟

بر هم نهادی چشم خویش ،از ناکجا ساختی حباب               تنها نمودی همرهان ، در رفتنت کردی شتاب

رویای شیرین چون عسل ، بسیارها دیدی به خواب                تا چشم خود بگشودی ، دیدی تمامی بود سراب

آن زنــدگی دلنشین ، بـا دست خـود کردی خراب                 غربت ، جدایی ، دوری ، شد همنشینت با عذاب

ای دوست ، ای همکیش من،تنها تو گو این یک جواب              این هجرت و ترک وطن ، آخر به بود روی حساب؟

همکیش من ، ای خویش من ، باز آ چرا ترک وطن ؟

 من آرزویم روشن است ، همواره باشی شاد شاد              در هـر زمان و هـر مکان ، نامـت بلند آوازه بـاد

هرگز نگردی تیره روز ، اهریمن از تو دور باد               بخت و امید و حال نیک ، بر جان تو فرخنده باد

من چشم در راه توام ، راهت زمهر ، پر نور باد               پاک از گزند و هر بدی ، روز و شبت همواره باد

من میهنم چون جان بود ، همواره آن پاینده باد       نام وطـن، ایـران زمـین، هرگــز فراموشـت مباد

همکیش من ، ای خویش من ، باز آ چرا ترک وطن ؟